رَأْسُ الْعَقْلِ بَعْدَ الدّينِ التَّوَدُّدُ إِلَى النّاسِ وَ اصْطِناعُ الْخَيْرِ إِلى كُلِّ أَحَدٍ ، بَرٌّ أَوْ فاجِرٍ . [١] كمال عقل بعد از [پذيرش] دين، دوستى با مردم و احسان به هر كس، چه خوب و چه بد، است. اين رفتار سبب مى شود كه فرد، هيچ گاه زمينه حسادت در او فراهم نشود و دچار حسد نگردد.

٤. چشم به مال ديگران ندوختن

داوود رقّى از امام صادق عليه السلام نقل مى كند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: خداوند به موسى بن عمران فرموده است: « به مردم، بدان جهت كه از فضل و احسان خود به آنان داده ام، حسد نورز و از روى خودخورى، چشم به سوى آنان دراز مكن و نفْس خود را به دنبال آن فضل و احسانى كه به آنان نموده ام، مينداز. حسود، از من نيست و من هم از حسود نيستم» . [٢] چنانچه انسان دائماً چشم به دارايى ها و امتيازات ديگران داشته باشد و اين چشم دوختن، همراه با حسرت و خودخورى باشد، قطعاً به دام مخوف حسادت خواهد افتاد. بنا بر اين، بهتر است از اوّل از اين كار اجتناب نمايد تا دچار اين بلا نگردد. و اگر هم به طور اتّفاقى چشمش به چيزى افتاد كه از داشتن آن خوش حال مى شد، بگويد: اين نعمت ، از فضل الهى است و فضل الهى نيز بى كران است. خداوندا! بهتر از اين را با فضل و كَرَم خود به من عطا كن. [٣]

[١] بحار الأنوار ، ج ٧١ ، ص ٣٣٦ .[٢] الكافى، ج ٢، ص ٣٠٧، ح ٦؛ منية المريد، ص ١٨٣.[٣] براى توضيح بيشتر ، ر. ك : ص٨٤ (زمينه شناسى حسادت / مقايسه) .