پس همگى غذا را ميل كردند و از مجلس به سلامت بيرون آمدند. عبد اللّه بسيار تعجّب نمود و گمان كرد كه در غذا زهر نكرده اند. دستور داد يهوديانى كه شمشير به دست بودند، از زيادى غذا بخورند؛ ولى همگى پس از خوردن، از بين رفتند. از آن سو، دختر عبد اللّه كه عروس بود، فرش روى گودال را كنار زد و ديد كه زمين، سخت و محكم شده است. پس بر روى آن فرش نشست و در گودال فرو افتاد و صداى ناله اش بلند شد و از بين رفت. عبد اللّه دستور داد كه علّت فوت او را اظهار نكنند. چون اين خبر به پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد، پيامبر صلى الله عليه و آله از عبد اللّه حسود، علّت مرگ آنان را پرسيد. گفت: دخترم از پشت بام افتاد و آن گروه ديگر به اسهال مبتلا شدند. [١] اين حكايت، نمونه اى از رفتار حسودان است كه چگونه خشم بر آنها غالب مى شود و البتّه خداوند، مؤمنان را از شرّ حسودان حفظ مى كند. امّا چرا حسود احساس خشم مى كند و چگونه اين هيجان در او ايجاد مى شود؟ در آغاز بايد گفت كه خشم، امرى شيطانى است و شيطان با ابزار قرار دادن آن، انسان ها را صيد مى كند و آنان را از طريق سعادت، منحرف نموده، به راه شقاوت مى كشاند. [٢] علاوه بر اين ، يكى از علل پرخاشگرى حسود، پيش داورى است. هاولدز و سيرز كه در پژوهشى (منتشر شده به سال ١٩٤٠ م) ، به بررسى ابعاد پرخاشگرى پرداختند، معتقدند پرخاشگرى غالباً از ناكامى ناشى مى شود. آنان در اين پژوهش، با بررسى مسائل مربوط به پيش داورى، به اين باور رسيده اند كه وقتى بر سر

[١] خزينة الجواهر، ص ٣٤٤؛ بحار الأنوار ، ج ١٧ ، ص ٣١٨ .[٢] پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد: « الْغَضَبُ جَمَرَةُ الشَّيْطانِ... وَ قالَ إِبْليسُ ـ عَلَيْهِ اللَّعْنَةُ ـ الْغَضَبُ وَهْقى وَ مِصْيادى وَ بِهِ أَصُدُّ خيارَ الْخَلْقِ عَنِ الْجَنَّةِ وَ طَريقِها ؛ غضب ، آتش شيطان است ... و ابليس ـ كه لعنت بر او باد ـ گفت : غضب ، ريسمان و دام من است و به وسيله آن بهترينِ خَلق را از بهشت و راه آن ، باز مى دارم » (بحار الأنوار، ج ٧٣، ص ٢٦٥، ح ١٥) .