خداوند متعال در كتاب كريمش مى فرمايد: «وَ لاَ يَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ . [١] و هيچ يك از شما ديگرى را غيبت نكند. آيا كسى از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده خود را بخورد؟ به يقين ، همه شما از اين كار ، كراهت داريد » . در باب مضرّات غيبت و آثار مخرّب آن و احاديثى كه در اين باره از معصومان به ما رسيده است، سخن بسيار است و در اين مختصر، مجال پرداختن به آن نيست. در اين جا فقط به اين نكته اشاره مى كنيم كه چرا شخص حسود غيبت مى كند. پاسخ اين سؤال را در ضمن بررسى اين پرسش كه: « چه كسى غيبت مى كند؟ »، خواهيم داد. امام على عليه السلام در نهج البلاغة مى فرمايد: الْغيبَةُ جُهْدُ الْعاجِزِ . [٢] پشت سر گويى، تلاش انسان ناتوان است. كسانى كه احساس ناتوانى مى كنند و خود را حقير مى شمرند، براى فرو نشاندن آتش خشم و كينه خود، پشت سر ديگران بدگويى مى كنند. بنا بر اين، عامل ناتوانى و حقارت ، سبب مى شود كه شخص، غيبت كند و به قول سعدى شيرازى: كند هر آينه غيبت، حسود كوته دست كه در مقابله گنگش بود زبان مقال. [٣] چنان كه اشاره شد ، رابطه حسد و غيبت، به خاطر همين احساس ناتوانى، حقارت و ذلّتى است كه شخص در خود مى يابد. حسود به علّت ناتوانى و حقارت، از برخورد مستقيم مى هراسد. از اين رو، منافقانه پشت سر، بدگويى مى كند تا مبادا آسيبى به وى برسد و از اين راه به دشمن خيالى خود ، لطمه اى وارد سازد ، هر چند در حقيقت ، لطمه را به خود وارد مى سازد .

[١] حجرات، آيه ١٢.[٢] نهج البلاغة، حكمت ٤٦١.[٣] گلستان سعدى ، ص ١٦٣ .