شعله هاي سرد (بررسی حسادت در قرآن و حدیث) - سروش، محمد علی - الصفحة ٢٨
١. شقاوت در دنيا و آخرت
حسود نه تنها به درجات رفيع معنوى نائل نمى شود [١] و هيچ شرفى را به دست نمى آورد، [٢] (سيه روزى و تيره بختىِ) بلكه شقاوت دنيا و آخرت را براى خود مى خرد [٣] و حسود، اگر تنها همين ثمره را بفهمد، بايد در علاج خود بكوشد.
٢. از بين رفتن ايمان
امام على عليه السلام مى فرمايد: وَلا تُحاسِدوا ؛ فَإِنَّ الْحَسَدَ يَأْكُلُ الاْءيْمانَ كَمَا تَأْكُلُ النّارُ الْحَطَبَ . [٤] هرگز حسادت نورزيد؛ زيرا حسد، ايمان را مى خورد، چنان كه آتش ، هيزم را نابود مى كند . تنافى بين ايمان و حسد ، به حدّى است كه حسد را به آتشى تشبيه كرده اند كه ايمان را از بين مى برد، چنان كه در حديثى ديگر، حسد به گياهى تلخ تشبيه شده كه عسل ايمان را فاسد مى سازد. [٥] همچنين نقل شده است كه در يك فرد، ايمان و حسد با هم جمع نمى شوند [٦] و مؤمن هيچ گاه حسود نيست. [٧] و نيز نقل شده است كه حسد باعث مى شود
[١] پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد: « لا يَحُلُّ الدَّرَجاتِ الْعُلى اللّعانُ... وَ لا حَسُودٌ ؛ ملعون .. و حسود ، به درجه هاى بالا صعود نمى كنند » (الدرّ المنثور، ج ٨ ، ص ٦٩١).[٢] امام زين العابدين عليه السلام مى فرمايد: « اَلْحَسُودُ لايَنالُ شَرَفاً ؛ حسود به هيچ شرافتى دست نمى يابد» (نزهة الناظر وتنبيه الخاطر، ص ٩٢، ح ١٦) .[٣] امام على عليه السلام مى فرمايد: « ثَمَرَةُ الْحَسَدِ شِقاءُ الدُّنْيا وَ الاْخِرَةِ ؛ نتيجه حسد ، شقاوت دنيا و آخرت است » (غرر الحكم، ح ٤٦٣٢) .[٤] نهج البلاغة، خطبه ٨٦ ؛ إرشاد القلوب، ج ١، ص ١٣٠ .[٥] پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد: « اَلْحَسَدُ يُفْسِدُ الاْءيمانَ كَما يُفْسِدُ الصَّبْر الْعَسَلَ ؛ حسد ، ايمان را فاسد مى كند ، چنان كه [ گياه تلخِ ] صبر ، عسل را فاسد مى كند » (الجامع الصغير، ج ١، ص ٥٨٩، ح ٣٨١٧).[٦] پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد: « لايَجْتَمِعُ فى جَوْفِ عَبْدٍ الاْءيمانُ وَ الْحَسَدُ ؛ ايمان و حسد با هم در كسى جمع نمى شوند » (الترغيب و الترهيب، ج ٣، ص ٥٤٦، ح ٢).[٧] امام على عليه السلام مى فرمايد: «لايَكُونُ الْمُؤْمِنُ حَسُوداً؛ مؤمن، حسود نيست» (غرر الحكم، ح ١٠٥٦٥) و « اَلإيمانُ بَرى ءٌ مِنَ الْحَسَدِ ؛ ايمان ، از حسادت بيزار است » (غرر الحكم، ح ٦٠٨).