حسود هميشه مريض است [١] و اين مرض جسمانى او، چون ريشه در حسد او دارد، تا حسدش درمان نشود، شفا نمى يابد. [٢] بنا بر اين، حسادت مثل يك زندانى مى ماند كه روح انسان را در سلول تنگ و تاريك و پر از وحشت خود حبس نموده است [٣] و روح انسان حسود، تا وقتى از اين زندان آزاد نگردد، طعم لذّت و سلامت را نمى چشد [٤] و در صورت حبس ابدى در اين زندان ترسناك، در همان جا خواهد مُرد. [٥]

٤. زيان رساندن به خود پيش از زيان رساندن به ديگران

يكى از چيزهايى كه مى تواند حسود را به درمان خود تحريض نمايد، توجّه به اين نكته است كه حسد ، پيش از اين كه به شخص مورد حسادت، ضرر و آسيبى برساند، به حسود آسيب مى رساند. امام على عليه السلام مى فرمايد: للّه ِ دَرُّ الْحَسَدِ ما أَعْدَلَهُ! بَدَأَ بِصاحِبِهِ، فَقَتَلَهُ. [٦] آفرين بر حسد كه چه قدر عادل است: ابتدا به صاحبش مى پردازد و او را مى كشد!

پيامدهاى معنوى

حسادت، از امورى است كه با آموزه هاى هيچ دينى بويژه دين اسلام، تناسب ندارد. برخى از پيامدهاى منفى حسادت از نظر معنوى و دينى ، عبارت اند از :

[١] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسُودُ أَبَدَاً عَليلٌ ؛ حسود ، هميشه بيمار است » (غرر الحكم، ح ٧٨٢ و ١٧٦٤) .[٢] امام على عليه السلام مى فرمايد : « الْحَسُودُ لا شِفاءَ لَهُ ؛ براى حسود ، شفايى نيست » (همان ، ح ١٠٠٥)، « الْحَسُودُ لا يَبْرَءُ ؛ حسود ، بهبود نمى يابد » (همان ، ح ٨٨٤) و « الْحَسَدُ مَرَضٌ لا يُوْسى ؛ حسد ، مرضى است كه بهبود نمى يابد » (همان ، ح ١٣٧٨) .[٣] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسَدُ حَبْسُ الرُّوحِ ؛ حسادت ، زندان روح است » (همان ، ح ٣٧٢).[٤] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسُودُ دائِمُ السُّقْمِ وَ إِنْ كانَ صَحيحُ الْجِسْمِ ؛ حسود هميشه بيمار است ، هر چند بدنش سالم باشد » (همانّ ، ح ١٩٦٣).[٥] امام على عليه السلام مى فرمايد: « مَنْ لَمْ يَقْهَرْ حَسَدَهُ كانَ جَسَدُهُ قَبْرَاً لِنَفْسِهِ ؛ كسى كه بر حسدش چيره نگردد ، بدنش محلّ دفنش خواهد شد » (شرح نهج البلاغة ، ج ٢٠، ص ٢٥٨، ح ٢٥) .[٦] إرشاد القلوب، ج ١ ، ص ١٢٩ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧٠ ، ص ٢٤١ ؛ شرح نهج البلاغة ، ج ١ ، ص ٣١٦ .