محروم مى كند، تنها، به اين دليلِ بيهوده كه ممكن است شخصى، بيشتر و بهتر از آنها را داشته باشد. وى ارزش واقعى آنچه را دارد، در نظر نمى گيرد؛ بلكه به رابطه و تناسب آن با چيزهايى كه در دست ديگران است، فكر مى كند، و به قول سنايى غزنوى: نى كه بيمار حسد را باشره در قحطْ سال گرش عيسى خوان نهد، بر وى نباشد خوش گوار . [١] اين احساس، ذهن حسود را به خود مشغول نموده، وى را از تمام زيبايى ها و لذّت هاى زندگى محروم مى كند. امام صادق عليه السلام مى فرمايد: لا لِحَسُودٍ لَذَّةٌ . [٢] حسود، بهره اى از لذّت ندارد . اين، در حالى است كه عدم رضايت از زندگى ـ كه در حقيقت به عدم رضايت از قضا و قدر الهى بر مى گردد ـ موجب خشم خداوند مى شود. [٣] خداوند كريم در قرآن، مؤمنان را با اين صفت كه هميشه از خداوند خشنودند، توصيف فرموده است: «رَضِىَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُواْ عَنْهُ . [٤] خدا از مؤمنان ، خشنود است و آنان هم از خدا خشنودند» . نيز امام سجّاد عليه السلام مى فرمايد: الصَّبْرُ والرِّضا عَن اللّه ِ رَأْسُ الطّاعَةِ . [٥] صبر و رضا، رأس همه طاعات اند.

[١] فرهنگ تلميحات ، ص ٢٥٩ .[٢] الخصال، ج ١، ص ٢٧١، ح ١٠؛ تحف العقول، ص ٣٣١ از امام رضا عليه السلام .[٣] امام صادق عليه السلام مى فرمايد : « مَنْ لَمْ يَرْضَ بِما قَسَّمَ اللّه ُ لَهُ مِنَ الرِّزْقِ وَ بَثَّ شَكْواهُ... لَمْ تَرْفَعْ لَهُ حَسَنَةٌ وَيَلْقَى اللّه ُ وَ هُوَ عَلَيْهِ غَضْبانُ إِلاّ أَنْ يَتُوبَ ؛ كسى كه به آنچه خداوند روزى اش كرده ، راضى نباشد و اظهار شكايت كند ، حسنه اى برايش بالا نمى رود و خداوند را در حالى ملاقات مى كند كه بر او خشمگين است ، مگر اين كه توبه كند» (كتاب من لايحضره الفقيه، ج ٤ ، ص ١٣) .[٤] مجادله، آيه ٢٢.[٥] الكافى ، ج ٢ ، ص ٦٠ ؛ جامع السعادات، ج ٣، ص ٢٠٣.