از آن جا كه حسادت يك امر قلبى است، چنانچه حسود بخواهد حسادت خود را ابراز كند، بايد آن را به صورت هاى گوناگون (مثل : غيبت، تهمت، افترا، دروغ، فحش، ضرب و شتم و...) بروز دهد. از اين رو، امام على عليه السلام مى فرمايد كه حسد، يكى از علّت هاى وارد شدن در گناهان است. [٢] نيز در جاى ديگر مى فرمايد كه حسود دائماً در حال افزودن گناهان خويش است. [٣]

٦. گم راهى

ابليس براى شكار صيد خود دامى دارد و در كلام امير مؤمنان عليه السلام آن دام ، حسد معرّفى شده است. [٤] شايد علّت آن، اين باشد كه خود ابليس، نخستين نفرى بود كه حسادت ورزيد و گم راه شد. و پس از او قابيل بود كه به برادرش هابيل حسد ورزيد و او را كشت و جزو زيانكاران گرديد. [٥]

[١] الدرّة الباهرة، ص ٤٢ .[٢] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحِرْصُ وَ الْكِبْرُ وَ الْحَسَدُ دَواعٍ إلَى التَّقَحُّمِ فِى الذُّنُوبِ ؛ حرص و تكبّر و حسد ، انگيزه هاى فرو رفتن در گناهان اند » (نهج البلاغة، حكمت ٣٧١).[٣] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسُودُ كَثيرُ الْحَسَراتِ مُتَضاعفُ السَّيِّئاتِ ؛ حسود ، زياد حسرت مى خورد و گناهان زيادى انجام مى دهد » (غرر الحكم، ح ١٥٢٠) .[٤] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسَدُ مَقْنَصَةُ إبْليسِ الْكُبْرى ؛ حسادت ، دام بزرگ شيطان است » (همان ، ح ١١٣٣).[٥] امام على عليه السلام مى فرمايد: « أَوَّلُ مَنْ حُسِدَ آدَمُ... . فَحَسَدَهُ الشَّيْطانُ فَكانَ مِنَ الْغاوينَ، ثُمَّ حَسَدَ قابيلُ هابيلَ فَقَتَلَهُ فَكانَ مِنَ الْخاسِرينَ ؛ نخستين كسى كه مورد حسادت واقع شد ، آدم بود... . شيطان بر او حسادت ورزيد و از گمراهان شد . سپس قابيل بر هابيل حسادت ورزيد و او را كشت و از زيانكاران شد » (الاحتجاج، ج ١، ص ٢٣٤) .