وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ الْبَدَنِ، مَرَضُ الْقَلْبِ. [١] بدتر (شديدتر) از بيمارى جسم، بيمارى روح است. عاشقى پيداست از زارى دل نيست بيمارى چو بيمارى دل . [٢] حسد كه يك بيمارى روحى است، مثل خوره جسم و جان انسان حسود را مى خورد و آن را مثل شمع آب مى كند. [٣] در نتيجه بدن فرد حسود ، ضعيف و ناتوان [٤] و مستعدّ هر گونه بيمارى جسمى مى شود [٥] و در نهايت منجر به مرگ وى مى گردد ، چنان كه زنگ زدگى، آهن را ذره ذره پوسيده و نابود مى سازد. [٦] مرگ را بى خبران ، دور ز خود مى دانند چار ديوار حسد در نظر من لَحَد است . [٧] امام على عليه السلام مى فرمايد: اَلْعَجَبُ مِنْ غَفْلَةِ الْحُسّادِ عَنْ سَلامَةِ الأَجْسادِ. [٨] عجب است از غفلت حسودان در مورد سلامت جسمانى خود! نيز در حديثى، سلامت بدن را نشانه اى از كمىِ حسد بر شمرده است. [٩] بنا بر اين،

[١] همان جا .[٢] ديوان عمّان سامانى ، ص ١٠٣ .[٣] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسَدُ يُذيبُ الْجَسَدَ ؛ حسد ، جسم را ذوب مى كند » (غرر الحكم، ح ٩٨١).[٤] امام على عليه السلام مى فرمايد : «الْحَسَدُ يُضْنى الْجَسَدَ ؛ حسد ، بدن را خسته و فرسوده مى كند» (همان ، ح ٩٤٣) .[٥] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسَدُ لايَجْلِبُ إِلاّ مَضَرَّةً وَ غَيْظَاً يُوهِنُ قَلْبَكَ وَ يَمْرِضُ جِسْمَكَ ؛ حسادت جز زيان و خشمى كه موجب سستى قلبت و بيمارى بدنت مى شود ، ثمرى ندارد » (كنز الفوائد، ج ١، ص ١٣٧) .[٦] امام على عليه السلام مى فرمايد: « كَما أَنَّ الصَّدْأَ تَأْكُلُ الْحَديدَ حَتّى يُفْنيهِ، كَذلكَ الْحَسَدُ يُكْمِدُ الْجَسَدَ حَتّى يُفْنيهِ ؛ همان گونه كه زنگار ، آهن را مى خورد تا آن كه نابود شود ، حسد نيز چنين است ؛ بدن را ناتوان مى سازد تا آن كه نابودش كند » (غرر الحكم، ح ٧٢١٦).[٧] ديوان صائب تبريزى ، ش ٦٤٤ .[٨] نهج البلاغة، حكمت ٢٢٥؛ غرر الحكم، ح ١٨٠٣ .[٩] امام على عليه السلام مى فرمايد: « صِحَّةُ الْجَسَدِ مِنْ قِلَّةِ الْحَسَدِ؛ سلامت بدن ، از كمىِ حسد است » (نهج البلاغة، حكمت ٢٥٦).