شعله هاي سرد (بررسی حسادت در قرآن و حدیث) - سروش، محمد علی - الصفحة ٢٥
اَلْحَسَدُ يُنَكِّدُ الْعَيْشَ. [١] حسد، زندگى را به كام حسود، تلخ مى كند. براى توضيح بيشتر در اين رابطه به فصل سوم ذيل « جنبه عاطفى حسادت » رجوع كنيد.
٣. بيمارى هاى جسمانى و كوتاهى عمر
يكى از پيامدهاى ناگوار حسادت، بلكه كلّيه گناهان، ابتلا به انواع بيمارى هاى جسمى است. گناهان جديد، موجب بيمارى هاى جديد مى شوند. قاعده كلّى در اين عالم، اين است كه هر كس مرتكب گناهى شود و بر آن اصرار ورزد، جسمش نيز بيمار مى شود. امام على عليه السلام مى فرمايد: أَلا وَ إِنَّ مِنْ صِحَّةِ الْبَدَنِ تَقْوَى الْقَلْبِ. [٢] آگاه باشيد! عامل تن درستى، تقواى درون است. مگر مى شود كسى بر خلاف دستورالعمل، وسيله اى را به كار بيندازد، ولى آن وسيله به خوبى و با كيفيت عالى كار كند؟! آيا انسان، كه خالقش دستورالعمل زندگى را برايش معيّن نموده است، مى تواند با سرپيچى از آن ، با سلامت كامل، زندگانى نمايد؟! تجربه نيز اين گفتار را تأييد مى كند كه بين تن و روان آدمى، رابطه بسيار محكمى وجود دارد. چنان كه با بيمار شدن تن آدمى، روح و روان وى نيز بى حال و كسل مى شود و نشاط خود را از دست مى دهد، اگر روح و جان انسان، دچار اختلال و بيمارى گردد، جسم وى نيز متأثّر از آن شده، دچار بيمارى مى گردد، هرچند كه بيمارىِ روانى در مقايسه با بيمارىِ جسمانى، بدتر و شديدتر است. امام على عليه السلام مى فرمايد:
[١] تحف العقول ، ص ١٥٣ .[٢] غرر الحكم، ح ٢٩٣١.[٣] همان ، ح ٨٠٩.[٤] نهج البلاغة ، حكمت ٣٨٨ .[٥] همان جا .[٦] ديوان عمّان سامانى ، ص ١٠٣ .[٧] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسَدُ يُذيبُ الْجَسَدَ ؛ حسد ، جسم را ذوب مى كند » (غرر الحكم، ح ٩٨١).[٨] امام على عليه السلام مى فرمايد : «الْحَسَدُ يُضْنى الْجَسَدَ ؛ حسد ، بدن را خسته و فرسوده مى كند» (همان ، ح ٩٤٣) .[٩] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسَدُ لايَجْلِبُ إِلاّ مَضَرَّةً وَ غَيْظَاً يُوهِنُ قَلْبَكَ وَ يَمْرِضُ جِسْمَكَ ؛ حسادت جز زيان و خشمى كه موجب سستى قلبت و بيمارى بدنت مى شود ، ثمرى ندارد » (كنز الفوائد، ج ١، ص ١٣٧) .[١٠] امام على عليه السلام مى فرمايد: « كَما أَنَّ الصَّدْأَ تَأْكُلُ الْحَديدَ حَتّى يُفْنيهِ، كَذلكَ الْحَسَدُ يُكْمِدُ الْجَسَدَ حَتّى يُفْنيهِ ؛ همان گونه كه زنگار ، آهن را مى خورد تا آن كه نابود شود ، حسد نيز چنين است ؛ بدن را ناتوان مى سازد تا آن كه نابودش كند » (غرر الحكم، ح ٧٢١٦).[١١] ديوان صائب تبريزى ، ش ٦٤٤ .[١٢] نهج البلاغة، حكمت ٢٢٥؛ غرر الحكم، ح ١٨٠٣ .[١٣] امام على عليه السلام مى فرمايد: « صِحَّةُ الْجَسَدِ مِنْ قِلَّةِ الْحَسَدِ؛ سلامت بدن ، از كمىِ حسد است » (نهج البلاغة، حكمت ٢٥٦).[١٤] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسُودُ أَبَدَاً عَليلٌ ؛ حسود ، هميشه بيمار است » (غرر الحكم، ح ٧٨٢ و ١٧٦٤) .[١٥] امام على عليه السلام مى فرمايد : « الْحَسُودُ لا شِفاءَ لَهُ ؛ براى حسود ، شفايى نيست » (همان ، ح ١٠٠٥)، « الْحَسُودُ لا يَبْرَءُ ؛ حسود ، بهبود نمى يابد » (همان ، ح ٨٨٤) و « الْحَسَدُ مَرَضٌ لا يُوْسى ؛ حسد ، مرضى است كه بهبود نمى يابد » (همان ، ح ١٣٧٨) .[١٦] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسَدُ حَبْسُ الرُّوحِ ؛ حسادت ، زندان روح است » (همان ، ح ٣٧٢).[١٧] امام على عليه السلام مى فرمايد: « الْحَسُودُ دائِمُ السُّقْمِ وَ إِنْ كانَ صَحيحُ الْجِسْمِ ؛ حسود هميشه بيمار است ، هر چند بدنش سالم باشد » (همانّ ، ح ١٩٦٣).[١٨] امام على عليه السلام مى فرمايد: « مَنْ لَمْ يَقْهَرْ حَسَدَهُ كانَ جَسَدُهُ قَبْرَاً لِنَفْسِهِ ؛ كسى كه بر حسدش چيره نگردد ، بدنش محلّ دفنش خواهد شد » (شرح نهج البلاغة ، ج ٢٠، ص ٢٥٨، ح ٢٥) .