شد ، با فرزندانتان در ميان بگذاريد و به آنان بفهمانيد كه اين تفاوت ها از باب تبعيض نيستند ؛ بلكه مقتضاى سن و جنس آنهايند . مثلاً مى توانيد به بچه بزرگ تر بگوييد: برادر تو كوچك تر و ناتوان تر است و نمى تواند كارى انجام دهد و خود را كثيف و آلوده مى كند. در نتيجه به كمك بابا و مامان، بيشتر احتياج دارد و اگر ما به او نرسيم ، از بين مى رود ؛ امّا شما ـ ما شاء اللّه ـ بزرگ شده ايد و توانايى بيشترى داريد ما اگر وقت بيشترى صرف او مى كنيم، از آن جهت نيست كه او را بيشتر دوست داريم؛ بلكه چاره اى نيست. مطمئن باش كه محبّت ما به تو ، كمتر نشده است. ما تو را فراموش نكرده ايم و كاملاً دوستت داريم. هر وقت احساس ناراحتى و دل تنگى كردى ، نزد ما بيا و درد دل كن ... . آن خودِ تو هم كه كوچك بودى ، به همين مقدار به تو مى رسيديم. پدر و مادر، به همين كيفيت مى توانند علل تبعيض هاى ديگر را براى فرزندانشان توضيح بدهند و با آنها به تفاهم برسند.

٣. احترام

كودك، يك انسان است و هر انسانى به شخصيت خويش، علاقه مند است . او مى خواهد ديگران قدرش را بدانند و به شخصيتش احترام بگذارند؛ چرا كه بزرگداشت خود به وسيله ديگران را از علايم بزرگى و شخصيت خويش و يك نوع قدردانى مى شمارد. پدران و مادرانى كه به شخصيت كودك خويش علاقه مندند، بايد همواره به آنان احترام بگزارند و وجودشان را گرامى بدارند. احترام به كودك، يكى از عوامل مهمّ پرورش شخصيت او به شمار مى رود. كودكى كه مورد تجليل و احترام قرار مى گيرد، بزرگوار و شريف و باشخصيت بار مى آيد و براى حفظ شخصيت خود، از كارهاى زشت اجتناب خواهد كرد. در مقابل، كودكى كه از سوى پدر و مادر، مورد توهين قرار مى گيرد و تحقير مى شود، كينه پيدا مى كند و دير يا زود، دست به طغيان مى زند. اُمُّ الفضل مى گويد: پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله حسين عليه السلام را در ايّام شيرخوارگى از من گرفت و