براى رويدادها و حوادث پيرامون خود در ذهن خويش ايجاد كند، به گونه اى كه به از بين رفتن اين حالت در وى بينجامد. براى آن كه بدانيم چه نوع انديشه هايى در اين زمينه مفيدند ، انواع نعمت ها و امتيازاتى را كه به دست انسان ها مى رسند و انسان ها به واسطه آنها داراى شخصيتى قابل توجّه (در نظر خود و يا ديگران) مى گردند و شخص حسود نيز خواستار همانها مى شود، مورد بررسى قرار مى دهيم.

١ . شناخت نعمت هاى خدادادى

گاهى منشأ حسادت ، نعمت هاى خدادادى هستند كه خود افراد در دستيابى به آنها هيچ نقشى ندارند، خواه اين نعمت، يك نعمت جسمى باشد (مانند جمال طبيعى كه خود شخص، هيچ نقشى در تحصيل آن ندارد) و خواه يك نعمت روحى و روانى باشد (مثل برخى از امتيازات مربوط به استعداد و بهره هاى هوشى، كه كم و بيش، مايه آنها خدادادى است؛ چرا كه افراد از همان ابتداى تولّدشان از نظر هوشى، مساوى نيستند). در زمينه نعمت هاى خدادادى، راه مبارزه با حسد، توجّه نمودن به اين حقيقت است كه خداى متعال، آن نعمت را به شخص مورد حسادت، داده است و عوامل بهره مندى او، مستند به خواست و اراده خداوند است و عدم رضايت به اين نوع امتيازات، درحقيقت، عدم رضايت، گله مندى و شكايت از خواست پروردگار است. [١] اگر شخص حسود، قدرى بينديشد، به اين نتيجه خواهد رسيد كه رشك بردن به اين گونه نعمت ها، به مخالفت با كار خدا بر مى گردد و به اين كه: چرا خداوند اين نعمت را به آن شخص داده است؟ به عبارت ديگر، تلاش نمودن براى سلب نعمت از شخص صاحب نعمت و پيشگيرى از بهره مندىِ وى از فوايد آن، رويارويى با خداوند در تدبير عالم است. كسى كه ايمان دارد، هيچ گاه رو در رو با خداوند عالم قرار نمى گيرد و در پى مخالفت با كارهاى او بر نمى آيد؛ امّا حسود، از آن جا كه به اين حقيقت نكوهيده توجّه

[١] بايد توجّه داشت كه خواست و اراده خداوند ، بر مبناى مصالح واقعى است .