روان شناسان اجتماعى ، تأكيد دارند كه انسان ها ، در زندگى روزمرّه ، وقتى با هم تعامل دارند ، بر رفتارهاى يكديگر نيز تأثير مى گذارند . اگر اين ارتباط به سطح مراوده و هم نشينى برسد ، اثرپذيرى و الگوگيرى آن ، شدّت بيشترى به خود مى گيرد ؛ اما مهم ، اين است كه فرآيند اين تأثيرپذيرى بسيار كند است و لااقل براى فردى كه در اين حوزه قرار دارد ، بسيار نامحسوس است . لذا فرد فرومايه به آرامى نوع نگرش ، و احساسات و عواطف خود را به فرد مقابل انتقال مى دهد و همين ، سبب مى شود كه فرومايگى نيز منتقل شود و فرد ، آرام آرام ، عزّت نفس خود را از دست بدهد .

١٢. تلقين منفى به خود

انسان ، يك موجود زنده و پيوسته در حال فعاليت است و انسان ها دائما در حال فكر كردن و سخن گفتن با خود و يا ديگران هستند . سخن گفتن با خود دقيقا متأثّر از نوع شناخت هايى است كه ما در ذهن داريم و لذا اين صحبت ها در بيشتر مواقع ، حالت تلقين به خود مى گيرند و دائم ، انديشه اى را القا مى كند. اگر اين انديشه منفى باشد ، باعث تأثيرات منفى مى شود و در بسيارى موارد ، بسته به نوع تلقينى كه وجود دارد ، بر ميزان عزّت نفس ، اثر مى گذارد و آن را تضعيف مى كند .

١٣. محروميت هاى شديد (مالى و اجتماعى)

گاهى محروميت هاى مالى در يك دوره از زندگى ـ مخصوصا اگر شديد باشد ـ باعث تنيدگى مستمر در سر تا سر زندگى مى شود و گاهى نقش ِ پذيرفته شده در يك دوره زندگى (مخصوصا دوران نخست زندگى) ، تا سال ها بعد ، باقى مى ماند و حتى موقعى كه فرد كاملاً از آن شرائط خارج شده و داراى مكانت و مُكنت خوبى است ، باز هم از حيث شخصيتى احساس كهترى ناشى از آن دوران سخت را به همراه خود دارد . محروميت هاى مالى و اجتماعى ، اگر كنترل نشوند ، احساس خوارى را دامن مى زنند