نقص عضو ، در بسيارى از مواقع ، موجب ضعف نفس و احساس كِهترى مى شود و حتى فرد ، خود را با بقيه افراد جامعه مقايسه مى كند و به شدّت احساس مى كند كه چيزى از آنها كمتر دارد. نقطه شروع اشتباه ، آن جاست كه اين فقدان ظاهرى و مادّى ، به يك فقدان باطنى و روانى هدايت مى شود و فرد ، احساس مى كند كه اگر مثلاً از نعمت «پا» محروم است ، گويى شخصيت و روان او هم چنين نقصى دارد و به همين جهت ، سطح عزّت نفس او كاهش مى يابد .

٨ . بدنامى شخصى و خانوادگى

ما در كشورى متولّد مى شويم و پسر يا دختر ، در دامن خانواده اى خوب يا بد ، بزرگ مى شويم با هزاران اتفاق ديگر كه به دست ما نيست . در بسيارى از اوقات ، عادت كرده ايم كه به امورى افتخار كنيم يا آن را مايه ذلت خود بدانيم كه هيچ بخشى از آن در اختيار ما نبوده است . اين رَوّيه چند سويه ، ما را در فضايى غبارآلود قرار مى دهد : از سويى ديگران با برچسب هايى كه مى زنند ، ما را به اين باور نزديك مى كنند كه چون خانواده فردْ بد است ، پس او نيز ملحق به آن خانواده است ، و از سوى ديگر ، جدا كردن حساب خود از حساب خانواده نيز بسيار دشوار است . اگر سطح حرمت خود را با برچسب هاى مردم تنظيم كنيم ، بى شك بايد انتظار فاجعه اى سنگين را داشته باشيم ؛ فاجعه اى كه قربانى آن ، عزّت نفس است . چاره اى نيست . بايد خانه شناخت