١٩٧١٢.عنه صلى الله عليه و آله : لَمّا كَلّمَ اللّه ُ موسى كانَ يُبصِرُ دَبيبَ النَّملِ علَى الصَّفا في اللّيلَةِ الظَّلماءِ مِن مَسيرَةِ عَشرَةِ فَراسِخَ . [٢]

١٩٧١٣.عنه صلى الله عليه و آله : إنّ اللّه َ تباركَ و تعالى اختارَ مِن كلِّ شيءٍ أربَعةً : ... و اختارَ مِن الأنبياءِ أربَعةً للسَّيفِ : إبراهيمَ ، و داودَ ، و موسى ، و أنا . [٣]

١٩٧١٤.عنه صلى الله عليه و آله : أكثِروا مِن الصّلاةِ على موسى، فما رأيتُ أحَدا من الأنبياءِ أحوَطَ على اُمّتي مِنهُ . [٤]

١٩٧١٥.عنه صلى الله عليه و آله : بُعِثَ موسى و هُو يَرعى غَنَما على أهلِهِ ، و بُعِثتُ أنا و أنا أرعى غَنَما لأهلي بجِيادٍ . [٥]

١٩٧١٦.عنه صلى الله عليه و آله : إنّ الأنبياءَ يَتَكاثَرونَ باُمَمِهِم و كَثرَتِهِم إلاّ موسَى بنَ عِمرانَ . [٦]

١٩٧١٧.الطبقات الكبرى عن ابن عباس : قالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : إنّي رَأيتُ عيسى و موسى و إبراهيمَ؛ فأمّا عيسى فجَعْدٌ أحمَرُ عَريضُ الصَّدرِ ، و أمّا موسى فآدِمُ جَسِيمٌ سَبْطٌ كأنّهُ مِن رِجالِ الزُّطِّ ، فقالوا لَهُ : إبراهيمُ ؟ فقالَ : انظُروا إلى صاحِبِكُم ؛ يَعني رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله نفسَهُ . [٧]

١٩٧١١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند در بيت لحم با موسى سخن گفت.

١٩٧١٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : زمانى كه خداوند با موسى سخن گفت، آن حضرت از فاصله ده فرسنگى حركت مورچه را بر روى سنگ سياه در دل شب تار مى ديد.

١٩٧١٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند تبارك و تعالى از هر چيزى چهار تا برگزيد :... از پيامبران چهار تن را براى شمشير [٨] برگزيد : ابراهيم و داوود و موسى و من.

١٩٧١٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بر موسى زياد درود فرستيد؛ زيرا احدى از پيامبران را نديدم كه به اندازه او از امّت من حمايت و حفاظت كرده باشد.

١٩٧١٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : موسى در حالى برانگيخته شد كه گوسفندان خانواده خود را مى چراند و من نيز در حالى برانگيخته شدم كه گوسفندان خانواده ام را در جياد مى چراندم.

١٩٧١٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پيامبران به امّت هاى خود و فراوانى آنها مباهات مى كنند، مگر موسى بن عمران.

١٩٧١٧.الطبقات الكبرى ـ به نقل از ابن عباس ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود : من، عيسى و موسى و ابراهيم را ديدم : عيسى موهايى مجعّد داشت و سرخ روى و فراخ سينه بود. موسى مردى تنومند با موهاى صاف فروهشته و به شكل مردم زُطّ [٩] بود. عرض كردند : إبراهيم چگونه بود؟ فرمود : به همراه خودتان بنگريد؛ و مراد رسول خدا صلى الله عليه و آله ، خودش بود.

[١] كنز العمّال : ٣٢٣٦٤ .[٢] كنز العمّال : ٣٢٣٨١ .[٣] الخصال : ٢٢٥/٥٨ .[٤] كنز العمّال : ٣٢٣٦٧ .[٥] كنز العمّال : ٣٢٣٧٨ .[٦] كنز العمّال : ٣٢٣٩٠ .[٧] الطبقات الكبرى:١/٤١٧.[٨] كنايه از برخورد قاطعانه با معاندان است .[٩] زطّ : در منتهى الارب و اقرب الموارد آمده است كه نام طايفه اى از هندوان و معرّب جت است.