ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٣٦

١٩١٠٦.الإمامُ زينُ العابدينَ عليه السلام ـ في الصَّلاةِ على حَمَلَةِ العَرشِ و كلِّ مَلَكٍ: اللّهُمّ و حَمَلَةُ عَرشِكَ الّذينَ لا يَفتُرونَ مِن تَسبيحِكَ ، و لا يَسأمونَ مِن تَقديسِكَ ، و لا يَستَحسِرونَ مِن عِبادَتِكَ ، و لا يُؤثِرونَ التّقصيرَ علَى الجِدِّ في أمرِكَ ، و لا يَغفُلونَ عنِ الوَلَهِ إلَيكَ ، و إسرافيلُ صاحِبُ الصُّورِ الشّاخِصُ الّذي يَنتَظِرُ مِنكَ الإذنَ و حُلولَ الأمرِ فيُنبِّهُ بالنَّفخَةِ صَرعى رَهائنِ القُبورِ، و مِيكائيلُ ذو الجاهِ عِندكَ و المَكانِ الرَّفيعِ مِن طاعَتِكَ ، و جِبريلُ الأمينُ على وَحيكَ المُطاعُ في أهلِ سَماواتِكَ المَكينُ لَدَيكَ المُقَرَّبُ عِندَكَ ، و الرُّوحُ الّذي هُو على ملائكةِ الحُجُبِ و الرُّوحُ الّذي هُو مِن أمرِكَ . فصَلِّ علَيهِم و علَى الملائكةِ الّذينَ مِن دُونِهم مِن سُكّانِ سَماواتِكَ و أهلِ الأمانَةِ على رِسالاتِكَ، و الّذينَ لا تَدخُلُهُم سأمَةٌ مِن دُؤوبٍ ، و لا إعياءٌ مِن لُغوبٍ ، و لا فُتورٌ ، و لا تَشغَلُهُم عن تَسبيحِكَ الشَّهَواتُ ، و لا يَقطَعُهُم عن تَعظيمِكَ سَهوُ الغَفَلاتِ، الخُشّعُ الأبصارِ فلا يَرومونَ النّظَرَ إلَيكَ ، النَّواكِسُ الأذقانِ الّذينَ قد طالَت رَغبَتُهُم فيما لَدَيكَ ، المُستَهتَرونَ بذِكرِ آلائكَ ، و المُتَواضِعونَ دُونَ عَظَمَتِكَ و جَلالِ كِبريائكَ ، و الّذينَ يَقولونَ إذا نَظَروا إلى جَهَنَّمَ تَزفِرُ على أهلِ مَعصيَتِكَ : سُبحانَكَ ما عَبَدناكَ حَقَّ عِبادَتِكَ . فصَلِّ علَيهِم ... و علَى الرُّوحانيِّينَ مِن ملائكتِكَ، و أهلِ الزُّلفَةِ عِندكَ ، و حُمّالِ الغَيبِ إلى رُسُلِكَ ، و المُؤتَمَنينَ على وَحيكَ ، و قَبائلِ الملائكةِ الّذينَ اختَصَصتَهُم لنفسِكَ ، و أغنَيتَهُم عنِ الطَّعامِ و الشَّرابِ بتَقديسِكَ ، و أسكَنتَهُم بُطونَ أطباقِ سَماواتِكَ ، و الّذينَ على أرجائها إذا نَزَلَ الأمرُ بتَمامِ وَعدِكَ . و خُزّانِ المَطرِ ، و زَواجِرِ السَّحابِ ، و الّذي بصَوتِ زَجرِهِ يُسمَعُ زَجَلُ الرُّعودِ ، و إذا سَبَحَت بهِ حَفيفةُ السَّحابِ التَمَعَت صَواعِقُ البُروقِ، و مُشَيِّعي الثَّلجِ و البَرَدِ ، و الهابِطينَ مَع قَطْرِ المَطَرِ إذا نَزَلَ ، و القُوّامِ على خَزائنِ الرِّياحِ ، و المُوَكَّلينَ بالجِبالِ فلا تَزولُ ، و الّذينَ عَرَّفتَهُم مَثاقيلَ المِياهِ و كَيلَ ما تَحويهِ لَواعِجُ الأمطارِ و عَوالِجُها ، و رُسُلِكَ مِن الملائكةِ إلى أهلِ الأرضِ بِمَكروهِ ما يَنزِلُ مِن البَلاءِ و مَحبوبِ الرَّخاءِ . و السَّفَرَةِ الكِرامِ البَرَرَةِ ، و الحَفَظَةِ الكِرامِ الكاتِبينَ ، و مَلَكِ المَوتِ و أعوانهِ ، و مُنكَرٍ و نَكيرٍ ، و رُومانَ فَتّانِ القُبورِ ، و الطّائفينَ بالبَيتِ المَعمورِ ، و مالِكٍ و الخَزَنةِ ، و رِضوانٍ و سَدَنَةِ الجِنانِ ، و الّذينَ «لا يَعْصونَ اللّه َ ما أمَرَهُم و يَفْعَلونَ ما يُؤمَرونَ» [١] و الّذينَ يَقولونَ : «سَلامٌ علَيكُمْ بِما صَبَرْتُم فنِعْمَ عُقْبَى الدّارِ» [٢] و الزَّبانيَةِ الّذينَ إذا قيلَ لَهُم : «خُذُوهُ فَغُلُّوهُ * ثُمَّ الجَحيمَ صَلُّوهُ» [٣] ابتَدَروهُ سِراعا و لَم يُنظِروهُ . و مَن أوهَمْنا ذِكرَهُ و لَم نَعلَمْ مَكانَهُ مِنكَ و بأيِّ أمرٍ وَكَّلتَهُ ، و سُكّانِ الهَواءِ و الأرضِ و الماءِ ، و مَن مِنهُم علَى الخَلقِ . فصَلِّ علَيهِم يَومَ يأتي «كُلُّ نَفْسٍ مَعَها سائقٌ و شَهيدٌ» [٤] ، و صَلِّ علَيهِم صَلاةً تَزيدُهُم كَرامَةً على كرامَتِهِم و طهارَةً على طهارَتِهِم . [٥]

١٩١٠٦.امام زين العابدين عليه السلام ـ در درود فرستادن بر حاملان عرش و هر فرشته مقرّبىفرمود: بار خدايا! و حاملان عرشَت كه از تسبيح گويى تو سست نمى شوند و از تقديست به ستوه نمى آيند و از عبادتت درمانده نمى شوند و كوتاهى را بر كوشايى در امر تو ترجيح نمى دهند و از شيفتگى به تو غافل نمى گردند. و اسرافيل، آن صاحب صور كه چشم به راه و منتظر اجازه تو و فرا رسيدن فرمان توست، تا با دميدن [در صور]، مردگانِ گروگان گورها را بيدار كند. و ميكائيل كه نزد تو داراى منزلت است و در طاعت تو جايگاهى بلند دارد. و جبرئيل كه امين وحى توست و در ميان اهل آسمان هايت مطاع است و در پيشگاهت ارجمند و در درگاهت مقرّب است. و روح كه گماشته بر فرشتگانِ حجاب هاست. و روح (نام فرشته بسيار بزرگ) كه از عالم امر توست. پس، بر اين ها درود فرست و نيز بر فرشتگانى كه فروتر از اينانند و ساكنان آسمان هاى تو و امينان پيغامهايت هستند و هم بر فرشتگانى كه از هيچ كوششى خسته نمى شوند و از هيچ رنجى، ماندگى و سستى به آنها راه نمى يابد و شهوت ها و خواهش ها آنها را از تسبيح تو باز نمى دارد و فراموشىِ ناشى از غفلت ها مانعِ آنان از تعظيم تو نمى شود [زيرا فاقد اين امور هستند]. ديدگانشان به كرنش فروهشته است و قصد (جسارت) نگاه كردن به تو را نمى كنند و چانه هاى خود را به زير افكنده اند، فرشتگانى كه به آنچه نزد توست بسى راغبند، شيفته يادْ كِرد نعمت هاى تو هستند و در برابر عظمت تو و شكوه كبريايى ات فروتنند و فرشتگانى كه چون به دوزخ بنگرند كه بر نافرمانان تو گُر مى كشد، گويند : «پاك و منزّهى تو، ما تو را چنان كه سزاوار بندگى توست بندگى نكرديم». پس، درود فرست بر ايشان ... و بر فرشتگان روحانى خود و آنا�� كه نزد تو قرب و منزلت دارند و آنان كه بَرندگان امور غيبى به نزد رسولانت هستند و آنان كه امين وحى تو مى باشند و بر آن دسته از فرشتگانى كه به خود اختصاصشان داده اى و با تقديس خود از خوراك و نوشيدنى بى نيازشان كرده اى و درون طبقات آسمان هايت جايشان داده اى و بر فرشتگانى كه در اطراف و اكناف آسمان هايت ايستاده اند، تا آن گاه كه فرمان به سر آمدن وعده ات در رسد. و بر خزانه داران باران و به پيش رانندگان ابر و بر فرشته اى كه از صداى راندنش، بانگ تندرها شنيده مى شود و هرگاه با آواز راندن او ابر خروشان به شنا درآيد، صاعقه هاى آذرخش ها مى درخشد. و بر فرشتگانى كه برف و تگرگ را همراهى مى كنند و فرشتگانى كه با فرود آمدن دانه هاى باران فرود مى آيند و فرشتگانى كه مسئولان خزانه هاى بادهايند و فرشتگانى كه بر كوه ها گماشته شده اند، تا از جاى نجنبند و فرشتگانى كه وزن آب ها و پيمانه باران هاى سخت و رگبارها را به آنان شناسانده اى و بر فرشتگانى كه به سوى زمينيان فرستاده اى تا بلايى ناخوشايند برايشان بياورند يا گشايش و نعمتى خوشايند [بر اينان درود فرست]. و بر سفيران گرامى نيكوكار و فرشتگان بزرگوارى كه نگهبان و نويسنده اعمال بندگانند و بر فرشته مرگ و دستيارانش و بر منكر و نكير و بر رُومان آزمايش كننده [اهل ]گورها و بر طواف كنندگان بيت المعمور و بر مالك و زمام داران دوزخ و بر رضوان و كليد داران بهشت و بر فرشتگانى كه «از فرمان خدا سرپيچى نمى كنند و آنچه بدان ها دستور داده شود، به كار مى بندند» و بر فرشتگانى كه [به اهل بهشت ]مى گويند : «درود بر شما به سبب شكيبايى كه كرديد و راستى چه نيكوست فرجام آن سراى» و بر دوزخبانان كه چون به ايشان گفته شود : «او را بگيريد و در غُل كشيد و به دوزخش اندازيد» به سوى او بشتابند و امانش ندهند. و بر هر فرشته اى كه نامش را نياورديم و نمى دانيم نزد تو چه پايگاهى دارد و او را به چه كارى گماشته اى و بر فرشتگانى كه در هوا و زمين و آب جاى دارند و بر آنانى كه بر خلق گماشته شده اند. پس، بر ايشان درود فرست، در آن روزى كه «هر كس مى آيد و فرشته اى او را مى راند و فرشته اى گواهى مى دهد» و بر آنان درود فرست ، درودى كه بر كرامت آنها و بر طهارت و پاكيشان بيفزايد.