١٩٣٢٩.الدعوات عن الحارثُ الهَمْدانيُّ : أتَيتُ أميرَ المؤمنينَ عليه السلام ذاتَ يَومٍ نِصفَ النّهارِ فقالَ : ما جاءَ بكَ ؟ قلتُ : حُبُّكَ و اللّه ِ ، قالَ عليه السلام : إن كُنتَ صادِقا لَتَراني في ثلاثةِ مَواطِنَ : حَيثُ تَبلُغُ نَفسُكَ هذهِ ـ و أومأَ بيَدِهِ إلى حَنجَرَتهِ ـ و عندَ الصِّراطِ ، و عندَ الحَوضِ . [٢]

١٩٣٣٠.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام ـ لمّا سُئلَ : هل يُكرَهُ المؤمنُ على قَبضِ رُوحِ: لا و اللّه ِ ، إنّهُ إذا أتاهُ ملَكُ المَوتِ لقَبضِ رُوحهِ جَزِعَ عِندَ ذلكَ ، فيَقولُ لَهُ ملَكُ المَوتِ : يا وَليَّ اللّه ِ لا تَجزَعْ ، فوالّذي بَعَثَ محمّدا صلى الله عليه و آله لَأنا أبَرُّ بِكَ و أشفَقُ علَيكَ من والِدٍ رَحيمٍ لو حَضَرَكَ ، افتَحْ عَينَكَ فانظُرْ . قالَ : و يُمَثَّلُ لَهُ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله و أميرُ المؤمنينَ و فاطمةُ و الحسنُ و الحسينُ و الأئمةُ من ذُرِّيتِهِم عليهم السلام فيقالُ لَهُ : هذا رسولُ اللّه ِ و ... رُفَقاؤكَ ... فما شيءٌ أحَبَّ إلَيهِ مِنِ استِلالِ رُوحِهِ و اللُّحوقِ بالمُنادي . [٣]

١٩٣٢٨.امام على عليه السلام : هر كه مرا دوست داشته باشد، در هنگام مرگش مرا آن گونه كه خوشايند اوست بيابد و هركه مرا دشمن داشته باشد، به هنگام مرگش مرا بدان گونه كه ناراحت شود بيابد.

١٩٣٢٩.الدعوات ـ به نقل از حارث هَمْدانى ـ: نيمروزى نزد امير مؤمنان عليه السلام رفتم. فرمود : چه چيز تو را بدين جا كشانده است؟ عرض كردم : به خدا قسم كه محبّت به تو. فرمود : اگر راست بگويى، بى گمان در سه جا مرا خواهى ديد : زمانى كه جانت به اين جا رسد ـ و با دست خود به حنجره اش اشاره كرد ـ و هنگام گذشتن از صراط و در كنار حوض [كوثر].

١٩٣٣٠.امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به اين پرسش كه آيا مؤمن از جان كندن خودفرمود : نه، به خدا، زمانى كه ملك الموت براى ستاندن جانش مى آيد، او بى تابى مى كند. امّا ملك الموت به او مى گويد : اى دوست خدا! بى تابى مكن؛ زيرا سوگند به آنكه محمّد صلى الله عليه و آله را برانگيخت، من از پدر مهربانى كه به بالينت بيايد، با تو خوش رفتارتر و مهربانترم. چشمت را باز كن و بنگر. رسول خدا صلى الله عليه و آله و امير مؤمنان و فاطمه و حسن و حسين و امامان از نسل آنها، عليهم السلام ، در برابرش نمايان مى شوند و به او گفته مى شود : اين رسول خدا و... رفيقان و همرهان تو هستند... در اين هنگام، چيزى براى او خوشتر از اين نيست كه جانش ستانده شود و به منادى بپيوندد.

[١] صحيفة الإمام الرِّضا : ٨٦/٢٠٣ .[٢] الدعوات : ٢٤٩/٦٩٩ .[٣] الكافي : ٣/١٢٧/٢ .