كان الناس بعد آدم عليه السلام يعيشون اُمةً واحدةً على بساطة و سذاجة وهم علَى الفطرة الإنسانيّة ؛ حتّى فشا فيهم روح الاستكبار و آل إلَى استعلاء البعض على البعض تدريجيّا و اتّخاذ بعضهم بعضا أربابا . و هذه هي النواة الأصليّة التي لو نشأت و اخضرّت و أينعت لم تُثمر إلاّ دين الوثنيّة و الاختلاف الشديد بين الطبقات الاجتماعيّة باستخدام القويّ للضعيف ، و استرقاق العزيز و استدراره للذليل ، و حدوث المنازعات و المشاجرات بين الناس . فشاع في زمن نوح عليه السلام الفساد في الأرض ، و أعرض الناس عن دين التوحيد و عن سنّة العدل الاجتماعيّ ، و أقبلوا على عبادة الأصنام . و قد سمَّى اللّه سبحانه منها وَدّا و سُواعا و يَغوث و يَعوق و نَسرا (سورة نوح) . و تباعدت الطبقات ؛ فصار الأقوياء بالأموال و الأولاد يضيّعون حقوق الضعفاء ، و الجبابرة يستضعفون مَن دونهم و يحكمون عليهم بما تهواه أنفسهم (الأعراف ـ هود ـ نوح) . فبعث اللّه نوحا عليه السلام و أرسله إليهم بالكتاب و الشريعة يدعوهم إلى توحيد اللّه سبحانه و خلع الأنداد و المساواة فيما بينهم (البقرة : ٢١٣) بالتبشير و الإنذار .

داستان نوح عليه السلام در قرآن:

مبعوث گردانيدن و فرستادن او:

پس از حضرت آدم عليه السلام مردم به صورت يك امت زندگى اى ساده و مبتنى بر فطرت انسانى را مى گذراندند تا آنكه روحيه تكبر در ميانشان شيوع يافت و اندك اندك كار به آنجا كشيد كه عدّه اى بر عدّه اى ديگر سلطه يافتند و برخى از آنها برخى ديگر را به خدايگانى گرفتند. و اين هسته اوليه اى بود كه روييد و سبز شد و ميوه داد و ميوه اش چيزى، جز آيين بت پرستى و اختلاف شديد طبقاتى و به خدمت گرفته شدن ضعفا از سوى قدرتمندان و بَرده گرفتن زرمندان و استثمار زير دستان و پديد آمدن كشمكشها و مشاجرات در ميان مردم نبود. اين بود كه در زمان نوح عليه السلام فساد و تبهكارى در روى زمين شيوع يافت و مردم از كيش يكتا پرستى و از قانون عدالت اجتماعى روى گرداندند و به پرستش بت ها روى آوردند كه از ميان اين بت ها خداوند سبحان، نام وَدّ و سُواع و يَغُوث و يَعُوق و نَسْر را (در سوره نوح ، آيه ٢٣) نام برده است. طبقات جامعه از يكديگر دور شدند و قدرتمندانى كه ثروت و فرزند ، مايه قدرت آنها شده بود، حقوق ضعفا را پايمال كردند و زور گويان ، زير دستان خود را به ضعف كشاندند و به دلخواه بر آنان حكومت راندند (سوره اعراف ، هود ، نوح). در اين شرايط بود كه خداوند نوح عليه السلام را برانگيخت و او را با كتاب و شريعت به سوى مردم فرستاد تا، با نويد و بيم، آنان را به توحيد خداى سبحان و دور افكندن شريك ها و برقرارى مساوات ميان خود دعوت كند.