الگوى مصرف از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٥٣ - حديث
١٨٣. امام على عليه السلام: همراه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در مسجد نشسته بوديم كه مُصعب بن عُمَير درآمد، در حالى كه تنها پارچهاى يمنى بر خود داشت و با پارهاى پوست، آن را پينه كرده بود. چون پيامبر خدا صلى الله عليه و آله وى را بديد، بدان جهت كه روزى در ناز و نعمت بوده و اكنون در چنان حالى بود، گريست. سپس فرمود: «چه سان خواهيد بود آن روز كه هر يك از شما صبحگاهان در يك جامه و شامگاهان در جامه ديگر باشد و پياپى، قدح غذا برابرش نهاده شود، و خانههاتان را همانند كعبه بپوشانيد؟».
گفتند: اى پيامبر خدا! آن روز، بهتر از امروز خواهيم بود؛ زيرا در بىنيازى مىتوانيم به خوبى عبادت كنيم.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «هر آينه، امروز، بهتر از آن روزيد».
١٨٤. امام على عليه السلام: به دنيا با نظر پارسايى كه از آن دورى مىجويَد، بنگريد؛ زيرا آن، نابود كننده كسى است كه در آن، اقامت و سكنا گزيند و رفاهزده ايمن را به درد آوَرَد. بهره دنيا چون پشت كند، ديگر اميدى به بازگشت آن نيست، و آينده، به روشنى دانسته نيست تا بتوان انتظارش را كشيد.
١٨٥. امام على عليه السلام: اى گروههاى شيعيانِ من! سخت مراقب باشيد. همانا دنيا
شما را به دندانْ گزيده و همچون گرگهايش، يكان يكانِ شما را در مىربايد. اين مَركبِ كوچ است كه اكنون نزد سواران خود زانو زده است. هان كه سخن، شاخههايى دارد؛ پس كسى از شما نگويد كه سخن على، تناقض دارد؛ چرا كه كلام، مخاطبها و حالتهاى گوناگونى دارد.
به من خبر رسيده كه مردى از ساكنان مدائن، پس از مسلمان شدن، از كافرانْ پيروى كرده و جامهاى از خيّاطخانه مهترِ آن شهر برگرفته، و بامدادِ خود را به مشكدانهايش خوشبو كرده و شامگاهش را به عود هندى، معطر نموده، و پيرامونش را گل بوستانى فراگرفته و آن را مىبويد، و فرشهاى رومى را بر تختهاى خود گسترانيده است. پس از سپرى كردن هفتاد سال، چه بدبخت شده است! در پيرامون او پيرمردى است كه از فرط پيرى، بر زمين مىخزد، و يتيمى است كه از تنگحالى و شدّت گرسنگى، به خود مىپيچد؛ امّا او [حتّى] از پسماندههاى غذاى تلخش به وى نمىدهد. اگر خداوند، مرا بر وى مسلّط فرمايد، همچون گندم مىكوبمش و بر وى حدّ مرتد، جارى مىكنم و سپس هشتاد تازيانه مىزنمش و راه عذر نادانى را بر او مىبندم. آيا موى و پوست و كُرك حيوان، نداشت؟ آيا تكّه نانى نداشت تا كسى را افطار دهد؟ آيا در تاريكى شب، اشكى بر گونهاى نمىغلتيد؟ اگر وى مؤمن بود، هر آينه، آنگاه كه مالِ غير خود را تباه مىنمود، حجّت بر وى تمام مىشد.