مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٩ - گسترش لهو در زندگى ماشينى

مى باشد; بنابراين هرگاه لهوى در غير مورد داستان محقق گرديد، حتماً حرام خواهد بود.

از اين جهت، دانشمندان اسلامى با آيه مورد بحث بر تحريم «غنا» استدلال نموده و مى گويند: هر نوع آهنگ و آوازى كه مناسب مجالس عياشى و آوازخوانى باشد، به حكم اين كه لهوى است كه انسان را از حق و حقيقت باز مى دارد، حرام است.

اگر فرض كنيم قرآن و يا حديث و يا شعر بس آموزنده اى را با اين آهنگ بخواند، باز حرام خواهد بود. درست است قرآن و يا شعر آموزنده اى كه با آهنگ غنا خوانده مى شود، از قبيل «لهو الحديث» نيست، يعنى خود سخن و مضمون كلامْ لهو و بازدارنده نيست، زيرا يا قرآن است و يا شعر آموزنده، ولى كيفيت و نحوه سخن گفتنْ لهوى است كه مايه بازداشتن انسان از حق و حقيقت مى باشد.

هرگاه تصنيف مبتذل عشقى كه احساسات خفته جنسى را به شدت بيدار مى سازد، با چنين آهنگ خوانده شود، در اين صورت علاوه بر اين كه مضمون كلامْ لهو و سرگرم كننده و بازدارنده است، كيفيت كلام نيز كه به صورت غناست، لهو خواهد بود.

نواختن دستگاه هاى موسيقى هر چند توأم با تصنيف و آواز نباشد، اگر چه لهو الحديث نيست، امّا روشن ترين مصداق براى لهو است، زيرا نواختن و استماع اين آهنگ ها آن چنان مايه سرگرمى است كه انسان را از شنيدن آيات الهى و توجه به مبدأ و معاد و ديگر وظايف انسانى باز مى دارد.