مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٢٢ - باد مظهر لطف و خشم است

خداوند انسان را به يكى از مظاهر نظم و در عين حال، بزرگ ترين نعمت خود متوجه نموده و مى فرمايد: (أَلَمْ تَرَ أَنَّ الْفُلْكَ تَجْرِى...).

باد مظهر لطف و خشم است

محيط زمين ما را موجود لطيفى به نام هوا كه از گازهاى گوناگونى تشكيل يافته فرا گرفته است، كه از تموج و حركت آن، باد توليد مى گردد. اين موجود نامرئى، گاهى مظهر لطف و عاطفه است، گاهى عامل خشم و غضب. اين همان باد رحمت است كه قرن ها به بشر در سفرهاى دريايى خدمت كرده و با آغوش پر محبت، مراكب عظيم او را از دورترين نقطه، بى دريغ و رايگان به مقصد رسانيده است. اين همان مظهر رحم و فضل الهى است كه ابرهاى پر از باران را از اقيانوس ها حركت داده و به فلات ها و قاره هاى دور از آب روانه ساخته و پس از چندى مناظر مصفا، كشتزارهاى سرسبز و باغ هاى پر طراوت به وجود مى آورد(روم(٣٠) آيه ٤٨ـ ٥٠).

ولى خدا نكند كه اين موجود نامرئى مظهر خشم و غضب گردد، طوفانى برپا مى كند كه شهرها و درخت ها و سنگ ها را از جاى كنده و به دريا مى ريزد و بر هيچ موجودى رحم نمى كند. خدا نكند كه دريا طولانى گردد و بادهاى خشمگين بر روى اقيانوس بوزد، آب هاى دريا را به ارتفاع صد متر بالا برده و امواج كوه پيكرى، كه هر مصنوع و موجودى در برابرش قرار گيرد درهم مى كوبد، به وجود مى آورد.[١]