مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٨ - ٣ نشانه هاى نيكوكاران

از آن گروهى است كه آماده بهره بردارى باشند.

روى اين بيان روشن مى شود كه چرا خدا قرآن را تنها شفا و رحمت براى افراد با ايمان مى داند، مى فرمايد:

(وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنينَ);[١]

«آياتى از قرآن مى فرستم كه مايه شفا و وسيله رحمت براى گروه با ايمان است.»

قرآن در عين اين كه نجات دهنده انسان ها از بيمارى هاى فردى و اجتماعى، و مايه رحمت براى همه جهانيان است، ولى تنها آن گروه از اين خوان گسترده بهره مند مى شوند كه آماده بهره مندى باشند.

گروه ديگرى كه در آنها آمادگى وجود ندارد، نه تنها بهره اى نمى برند، بلكه با شنيدن آياتى از قرآن از حق روى گردان شده و گامى به عقب مى نهند; چنان كه مى فرمايد:

(وَلَقَدْ صَرَّفْنا فِى هذَا الْقُرآنِ لِيَذَّكَّرُوا وَما يَزيدُهُمْ إِلاّ نُفُوراً);[٢]

«ما در اين قرآن به طور تفصيل درباره موضوعاتى سخن گفتيم، ولى نسبت به مشركان نيز جز دورى از حق نتيجه اى نمى بخشد».

از اين جهت، قرآن پس از آن كه خود را شفا دهنده و مايه رحمت براى گروه با ايمان مى داند، صريحاً اعلام مى دارد كه گروه ظالم و ستمگر از اين قرآن جز زيان بهره اى نمى برند.

زيرا قرآن با دلايل روشن، حجت را بر گروه هاى منحرف تمام كرده، و