مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤٠ - ١٣ همه چيز حساب دارد

دانشمندانى، مانند «كپرنيك » و «گاليله» اين فرضيه را درهم پيچيد و با چشم هاى مسلح، جهانى را ديدند كه طول و عرض و به اصطلاح صحيح تر، وسعت و پهناى آن را نمى توان با متر و فرسخ تعيين و تحديد نمود; از اين رو ناچار شدند با مقياس ديگرى اين فواصل را تعيين كنند، آن مقياس نوين براى تعيين فواصل ستارگان «سير نور» است. نور در هر ثانيه، سيصد هزار كيلومتر كه با پنجاه هزار فرسنگ معادل است، راه مى پيمايد و اگر مقدار مزبور را ضرب در شصت ثانيه كه يك دقيقه تمام است بكنيم، سرعت سير نور در هر دقيقه به سه ميليون فرسنگ مى رسد; بنابراين نور مى تواند در يك ثانيه، هفت مرتبه دور زمين كه چهل هزار كيلومتر است دور بزند.

اكنون كه مسلم است نور خورشيد تقريباً در ظرف هشت دقيقه به زمين مى رسد، بايد گفت: نور در اين مدت كوتاه، ٢٤ميليون فرسنگ، راه مى پيمايد و فاصله اين سياره(زمين) با مركز خود (خورشيد) تقريباً ٢٤ميليون فرسنگ است.

عقل و هوش در برابر اين وسعت و عظمت، مبهوت وحيران است، در صورتى كه اين محاسبه مربوط به يك ستاره از يك منظومه شمسى است، در حالى كه منظومه شمسى ما در برابر صدها هزار منظومه و سحابى بسيار ناچيز و بى ارزش است.

آنچه مسلم است، اين است كه در اين سال هاى اخير، قدم هاى بزرگى در راه درك عظمت و وسعت عوالم نجومى برداشته شده، به طورى كه از ميزان تصور انسان خارج است. «فلاماريون» فاصله دورترين سحابى ها(عوالم نجومى خارج از كهكشان ما) را پنج ميليون سال نورى فرض كرده است، ولى