مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤٥ - هر كارى عكس العملى دارد

(يَوْمَ يُحْمَى عَلَيْها فِى نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِهَا جِباهُهُمْ وَجُنُوبُهُمْ وَظُهُورُهُمْ هَذا ما كَنَزْتُمْ لأنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ);[١]

«به ياد آرند روزى را كه طلا و نقره هاى گنج شده در آتش جهنم سرخ مى گردد و پيشانى و پهلو و پشت هاى آنها را به آن داغ مى كنند; اين (آتش ها) همان است كه آنها را گنجينه و ذخيره كرده بوديد; در اين صورت، رنج آن گنج را بچشيد».

شايد مراد لقمان اين است كه هر عمل خوب و بدى روز قيامت به فرمان خدا به صورت مخصوص آن، حاضر مى گردد و مجسم مى شود.

٢. ممكن است مقصود اين باشد كه روز رستاخيز، اعمال انسان با همان كم و كيف و خصوصياتى كه در دنيا داشته است، بدون كوچك ترين تفاوت در برابر ديدگان انسان، هنگام محاسبه حاضر مى گردد، امّا طرز حاضر كردن اين اعمال، بر ما پوشيده است.

اين حقيقت يعنى احضار اعمال از آيه هاى زير نيز استفاده مى شود:

الف) (يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْس مَا عَمِلَتْ مِنْ خَيْر مُحْضَراً).[٢]

ب) (وَوَجَدُوا مَا عَمِلُواْ حَاضِراً وَلا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً).[٣]

اعمال خود را حاضر مى بينند و پروردگار تو به احدى ظلم نمى كند.»

پ) (فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّة خَيْراً يَرَهُ);[٤]

«هر كس به سنگينى ذره اى عمل خير انجام دهد، آن را مى بيند.»