مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩٦ - نعمت هاى ظاهرى و باطنى چيست؟

تشخيص ندهد و در صورتى مى تواند آن را تشخيص بدهد كه لااقل لحظه اى توقف در آن پيدا شود.

بر اين اساس، چه بسا احتمال مى دهيم كه بسيارى از نعمت هاى الهى، بسان همان اصوات ممتدى باشند كه از روز نخستين با ما همراه بوده و تا پايان زندگى نيز با ما همراه خواهند بود، در اين صورت، اين گونه مواهب هرگز مورد توجه قرار نخواهد گرفت. ولى شايسته يك چنين انعام بزرگ چيست؟ جز اين است كه در برابر پديد آرنده اين نعمت، سپاسگزار باشيم و شايستگى خويش را ثابت كنيم، ولى متأسفانه برخى از مردم به جاى شكر و سپاس، راه كفر ورزيده و درباره خدا و وحدانيت او به سفسطه و مغالطه و مجادله بر مى خيزند، چنان كه مى فرمايد: (وَمِنَ النّاسِ مَنْ يُجادِلُ فِى اللّهِ بِغَيْرِ عِلْم وَلا هُدىً وَلا كِتاب مُنِير).

بشر در برابر آيات يگانگى خداوند بر دو گروهند:

گروهى، آيات وحدانيت او را ناديده گرفته و بر اثر تعصب كور و كر، از روش نياكان پيروى مى كنند، هر چند سرانجام چنين پيروى، آتش دوزخ باشد، چنان كه مى فرمايد: (وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا مَا أَنْزَلَ اللّه...).

در برابر آنان، گروه ديگر، آيات وحدانيت و نعمت هاى سرشار او را به دقت بررسى كرده و با تمام قوا به سوى او متوجه مى گردند و در برابر او تسليم مى شوند; چنين افرادى به قلعه رصين و دژ استوارى پناه برده و به دستاويز محكم و ريسمان ناگسستنى چنگ زده و در ظل عنايات خداى بزرگ جهان قرار گرفته اند; چنان كه مى فرمايد: (ومَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللّه...).

كفر و ضلالت هر كسى، فقط به زيان خود او تمام مى شود و هر فردى