مربّى نمونه(تفسير سوره لقمان) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩٥ - نعمت هاى ظاهرى و باطنى چيست؟

مى توان شرايع آسمانى و برنامه هاى پيامبران را نيز جزء نعمت هاى باطنى شمرد.

از اين بيان، معناى آيه كه مى فرمايد: (وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظاهِرةً وَبَاطِنَةً) روشن گرديد، يعنى او بشر را غرق نعمت كرده و همه نوع نعمت در اختيار او نهاده است. جهان آفرينش طورى آفريده شده كه بسيارى از موجودات جهان خدمتگزار بشر بوده و قسمتى را نيز خود او استخدام نموده و از آنها بهره مى كشد.

ولى انسان با اين همه قدرت و نيرو، با اين همه دانش و بينش، به قسمتى از نعمت هاى مادى و معنوى پى برده، امّا قسمت زيادى از اسرار آفرينش هنوز براى او روشن نشده است. چه بسا تا پايان دوران عمر بشر، قسمت مهمى از آنها كه وسايل حيات و زندگى به شمار مى روند، براى او مكشوف نشود، زيرا نعمت هايى كه هميشه ملازم با ماست و هرگز از ما جدا نمى شود، به طور مسلم مورد غفلت قرار گرفته و در افق فكر و تصور ما نمى آيند.

آرى نعمتى كه گاهى هست و گاهى نيست، چون فقدان آن، عكس العمل مخصوصى در ما مى گذارد، از اين نظر، پيوسته مدّ نظر بوده و كمتر مورد بى توجهى قرار مى گيرد، ولى نعمت هاى ملازم كه هميشه با انسان هست، چون با چنين عكس العملى روبه رو نيست، از اين جهت مورد توجه قرار نمى گيرد.

يك مثال روشن: اگر انسان، يك سلسله امواج صوتى را از آغاز زندگى تا پايان عمر، بدون كوچكترين وقفه اى بشنود، ممكن است اصلاً وجود آن را