اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٦٣ - ١ خدا

اخلاقى و در رابطه با مأموريتهاى اطلاعاتى است و در صدد بيان اين نكته‌ايم كه آيا سوء ظن يا حسن ظن، بطور كلى زشت است يا زيبا؟ آيا بايد نسبت به هر چيز و هر كس مشكوك بود؟ آيا خوش باورى و زود باورى پسنديده است؟ آيا...؟

در پاسخ پرسشهاى فوق بايد گفت: خوش گمانى و بد گمانى، هميشه و نسبت به همه يكسان نيست، بلكه موارد متعدد و گوناگونى دارد كه به حسب هر يك از آنها حكم خاصى مى‌يابد، به اين بيان كه: فرد يا گروهى كه مورد ظن انسان واقع مى‌شوند، به چهار دسته تقسيم مى‌گردند: خدا، خوبان، بدان و دشمنان كه چگونگى گمان به آنها را تشريح مى‌كنيم.

١. خدا

آنچه در آفرينش رخ مى‌دهد، از نيروى لا يزال الهى سرچشمه مى‌گيرد.

برخى از رخدادها مورد خشنودى انسانها و برخى بر خلاف خواست آنها صورت مى‌پذيرد و همين مسئله سبب مى‌شود كه نابخردان «بدها» را نشانۀ بدكردن خدا قلمداد كنند و نسبت به آن ذات مقدّس، بدگمان شوند، در حالى كه انسان مؤمن مى‌داند كه آنچه از خدا سر مى‌زند، خير و نيكى است:

مٰا اصٰابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللّٰهِ وَ مٰا اصٰابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ... . [١]

آنچه نيكى به تو مى‌رسد، از جانب خداست و هرچه بدى مى‌بينى، از جانب خودت است.