اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٧٤ - چگونگى اعتراف

پوزش آرى، توجيه هرگز

مؤمن موظّف است تمام كوشش خويش را به كار گيرد تا هيچ‌گاه دچار خلاف و اشتباه نشود و برنامه‌هاى خرد و كلان زندگى را طبق قانون شرع و عقل پيش ببرد. حال، اگر در اين ميان اشتباهى از او سر زد، نبايد درصدد توجيه برآيد و خود را از خطا مصون بداند بلكه بايد با شجاعت و صراحت، مسئوليت كار انجام شده را در برابر خدا يا مردم بپذيرد، از آنان پوزش بطلبد، اگر جريمه‌اى دارد، بپردازد يا آن را جبران نمايد. امير مؤمنان(ع) فرمود:

اِذٰا جَنَيْتَ فَاعْتَذِرْ. [١]

وقتى خلاف كردى، عذرخواهى كن.

چنين كارى علاوه بر اينكه از سنگينى جرم مى‌كاهد، سبب مى‌شود كه خدا، مردم، مسئول و هر كسى كه به نحوى با آن عمل خلاف مرتبط است، خلافكار را عفو نمايد. همان امام فرمود:

اَلْاِعْتِرٰافُ شَفيٖعُ الْجٰانٖى. [٢]

اعتراف به خلاف، شفيع خلافكار است.

چگونگى اعتراف

مجرم و گناهكار بايد به خلافى كه مرتكب شده - كوچك باشد يا بزرگ،