اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٧١ - جلوگيرى از شايعهپراكنى

آن بيفزايند. قرآن مجيد كسانى را كه در برابر تهمت‌زننده حالت بى‌تفاوتى دارند يا با سكوت خويش مهر تأييد بر تبهكارى او مى‌زنند، توبيخ كرده است:

لَوْلاٰ اذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنٰاتُ بِاَنْفُسِهِمْ خَيْراً وَ قٰالُوا هٰذٰا افْكٌ مُبيٖنٌ. [١]

چرا وقتى كه اين (تهمت) را شنيديد، مردان و زنان مؤمن نسبت به خود (از جمله آن بى‌گناهى كه متهم واقع شده بود) گمان خير نبردند و نگفتند: اين بهتانى آشكار است؟!

سپس مى‌فرمايد:

اِذْ تَلَقَّوْنَهُ بِاَلْسِنَتِكُمْ وَ تَقُولُونَ بِاَفْوٰاهِكُمْ مٰا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ وَ تَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَ هُوَ عِنْدَاللّٰهِ عَظيٖمٌ. [٢]

شما به استقبال آن شايعه رفتيد و آن را از زبان يكديگر گرفتيد و با دهان خود سخنى گفتيد كه به آن يقين نداشتيد و گمان مى‌كرديد اين مسئلۀ كوچكى است، در حالى كه نزد خدا بزرگ است.

در اين آيه به سه گناه پى در پى در مورد برخورد با شايعه و تهمت اشاره كرده است؛ پذيرش شايعه، نشر شايعه و كوچك شمردن آن، كه مؤمنان بايد همواره آن را مورد توجّه داشته باشند تا گرفتار جو شايعه‌سازى ديگران نشوند و خود نيز چنين نكنند.