اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٦٨ - الف - اجتماعى

اِنَّ الَّذيٖنَ يُحِبُّونَ انْ تَشيٖعَ الْفٰاحِشَةُ فِى الَّذيٖنَ ٰامَنُوا لَهُمْ عَذٰابٌ اليٖمٌ فِى الدُّنْيٰا وَالْاٰخِرَةِ... . [١]

كسانى كه دوست دارند گناه و زشتى در ميان مؤمنان شيوع يابد، در دنيا و آخرت مستحق عذاب‌اند.

٣. احساس بى‌اعتمادى: با رواج تهمت، افراد نسبت به يكديگر بدبين مى‌شوند و علاوه بر اشخاصى كه مورد اتهام قرار گرفته‌اند، از ديگران نيز سلب اعتماد مى‌شود و اين جوّ بدبينى دامنه‌اش گسترده خواهد شد، بطورى كه ديگر كسى به كسى اطمينان نخواهد كرد و چنين حالتى براى جامعۀ انسانى يك فاجعه است.

٤. جنگ و خونريزى: انسانهاى بى‌گناهى كه آماج تيرهاى تهمت قرار مى‌گيرند، به خود حق مى‌دهند كه از حيثيت و آبروى خويش دفاع كنند و تهمت زننده را به سزاى تبهكارى‌اش برسانند، در نتيجه منجر به نزاعهاى دسته جمعى و گاه كشتار و حتى جنگهاى خانمان‌سوز نيز مى‌شود.

٥ . فساد عمومى: امام رضا(ع) در پاسخ به پرسشهاى محمد بن سنان، دربارۀ علت تحريم و پيامدهاى «قذف» - كه نوعى بهتان است - مى‌نويسد:

خداوند تهمت زدن به زنان پاكدامن (قذف) را حرام كرده، زيرا در آن، تباهى نسب، بلاتكليفى فرزند، باطل شدن ارث، ترك تربيت كودكان و... است. [٢]