اخلاق اطلاعاتی - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٦٢ - الف - افترا به خدا

افشاى عيب موجود در شخص است و تهمت انتشار عيبى است كه وجود ندارد و چون غيبت از گناهان كبيره است، تهمت نيز به طريق اولىٰ كبيره شمرده مى‌شود. [١]

انواع تهمت

تهمت به سه نوع زير تقسيم مى‌شود:

الف - افترا به خدا

اين نوع در آيات متعددى از قرآن مجيد مطرح شده و نشان دهندۀ آن است كه در طول تاريخ، سفيهان نابخردى يافت شده‌اند كه براى سودجويى و ايستادگى در برابر خدا و احكام نورانى او دست به افترا نسبت به ساحت مقدس ربوبى زده، حتى قوانين و احكامى را به دروغ به او نسبت داده‌اند:

وَ لاٰ تَقُولُوا لِمٰا تَصِفُ الْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هٰذٰا حَلاٰلٌ وَ هٰذٰا حَرٰامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ انَّ الَّذيٖنَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ لاٰ يُفْلِحُونَ. [٢]

به خاطر دروغى كه بر زبانتان جارى مى‌شود (و چيزى را مجاز و چيزى را ممنوع مى‌كنيد،) نگوييد: «اين حلال است و آن حرام»، تا بر خدا افترا ببنديد! به يقين كسانى كه به خدا دروغ مى‌بندند، رستگار نخواهند شد!