فصل پنجم رؤيت خدا در قيامت‌ در بحث صفات ثابت شد كه خداى تعالى چون جسم نيست هيچ يك از ويژگيهاى آن را نيز ندارد. يكى از ويژگيهاى جسم اين است كه با چشم، قابل ديدن است. همه فرقه ها و مذاهب اسلامى بر اين باور و اعتقادند كه خداوند در دنيا قابل رويت با چشم ظاهرى نيست. امّا نسبت به آخرت به دو گروه تقسيم شده‌اند. گروهى مانند معتزله، مرجئه و زيديه مى‌گويند همانطور كه در دنيا قابل رؤيت نيست در آخرت نيز قابل رؤيت نخواهد بود. گروه ديگر مانند اشاعره مى‌گويند: خداوند در آخرت توسط مؤمنان و در بهشت ديده مى‌شود بدون اينكه در جهت و مكان خاصى قرار گرفته باشد. شارح مقاصد در اين باره مى‌نويسد: عقيده اهل سنت بر آن است كه مؤمنان، خداوند متعال را در حالى كه منزه از مقابله، جهت و اسكان است مى‌بينند. «١» معتزله معتقدند هر چيزى كه قابل رؤيت باشد بايد در جهت و مكان خاصى باشد. جهت و مكان از خصوصيات جسم است و خداوند هيچ يك از صفات جسم را ندارد. اشاعره در باره كيفيت رؤيت توضيح نداده‌اند كه چگونه از يك طرف جهت و مكان را براى خدا محال مى‌دانند و از طرف ديگر رؤيت را جايز دانسته‌اند؛ البته هر دو گروه براى اثبات مدعاى خود، دلايل عقلى و نقلى آورده‌اند كه چندان فايده‌اى درطرح آنها نيست.