اصول اعتقادات اهل سنت - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٨

ابوالجوزاء روايت كرده است: «قحطى شديدى براى مردم مدينه پديد آمد. نزد عايشه شكايت كردند. عايشه گفت: به قبر پيامبر (ص) روى آوريد [و از روح آن بزرگوار استمداد بجوييد.] از عمده‌ترين دلايل در باب توسل و استمداد، حديث اعمى است؛ نابينايى به حضور پيامبر (ص) مشرّف شد و عرض كرد براى روشنى چشم من دعا بفرما، سرور عالم او را به اين دعا ارشاد فرمودند: «الَّلهُمَّ انّى‌ اسْئَلُكَ وَ اتَوَجَّهُ الَيْكَ بِنَبِيِّكَ مُحَمَّدٍ نَبِىِّ الرَّحْمَةِ يا مُحَمَّدُ انّى‌ اتَوَجَّهُ بِكَ الى‌ رَبّى‌ فى‌ حاجَتى‌ هذِهِ لِتُقْضى‌ لِى‌ الَّلهُمَّ فَشَفِّقْهُ فِىَّ» خدايا از تو مى‌خواهم و به واسطه پيامبرت، محمد پيامبر رحمت به تو رو مى‌كنم، اى محمد به واسطه تو به خدا رومى‌آورم درباره اين حاجتم كه آن را برآورد، پس خدايا شفاعتش را در مورد من بپذير. آن شخص اين دعا را خواند و چشمش به خواست خداوند روشن گرديد. «١» اين دعا مخصوص همان دوران نبوده است؛ زيرا در زمان خلافت عثمان نيز فردى حاجتمند نزد عثمان آمد، وى هم همين دعا را به او تعليم داد. و محدثين براى نقل اين حديث در كتب خود باب مستقلى بازكرده‌اند بنام: «باب من كان له حاجة الى اللَّه تعالى او الى احد من خلقه» «٢» اقوال و سيره بزرگان در باب توسل به پيامبر (ص) توسل و استمداد از روح بزرگ پيامبر، از صدر اسلام مورد توجه امت اسلامى بوده است و همچنين علما و دانشمندان با گفتار و سيره عملى خويش بر جواز و مطلوبيت آن بويژه در شدايد و سختيها تأكيد فرموده‌اند. به اين مناسبت به برخى از گفتار و رفتار علما اشاره مى‌كنيم. امام سبكى گويد: