اصول اعتقادات اهل سنت - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٣

٢- اگر ثواب و عقاب واجب نباشد، باعث ضعف در طاعت و تجرّى بر معصيت مى‌شود. ٣- آيات و روايات فراوانى نسبت به تحقق ثواب و عقاب در روز پاداش وارد شده است و بر اين اساس اگر ثواب و عقاب وجود نداشته باشد و عدم وفا جايز باشد، لازمه‌اش تخلّف و دروغ است. در جواب گفته‌اند: وجود اخبار فراوان و گمان بر تحقق و عده براى ترغيب كافى است و اينكه در آيات و روايات تأكيد بر وقوع ثواب و عقاب شده، دلالت بر وجوب ندارد. «١» از ديدگاه علماى شيعه هر كس اوامر الهى را به قصد قربت عمل كند و از نواهى دورى نمايد مستحق مدح و ثواب و هر كس اوامر را ترك و نواهى را مرتكب شود مستحق ذم و عقاب است. «٢» ك- خلود «خلود» در لغت به معناى دورى از فساد و تباهى و دگرگون شدن و باقى ماندن بر همان حالت سابق مى‌باشد و در اصطلاح به معناى هميشگى و جاويد بودن انسانهاى پرهيزكار در بهشت و كفار و منافقان در آتش است. «٣» در قرآن واژه خلود درباره اهل بهشت و دوزخ به كار برده شده است: «اولئِكَ اصْحابُ النَّارِ هُمْ فيها خالِدُونَ» «٤» آنان (كافران و تكذيب كنندگان آيات حق) هميشه همنشين آتش و در آن باقى خواهند بود. «اولئِكَ اصْحابُ الجَنَّةِ خالِدينَ فيها» «٥» آنان (مؤمنان استوار) همنشينان و صاحبان بهشت و در آن جاويدانند. علماى عقايد مى‌گويند هر كس وارد بهشت گردد براى هميشه در آن خواهد بود و