اصول اعتقادات اهل سنت - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٤

شعائر جمع شعيره به معنى علامت است و هر چيز كه از ديدن آن خدا به ياد آيد، از شعائر الله است و شعائر اللّه اختصاص به صفا و مروه ندارد؛ چنان كه دركتاب حجة الله البالغه» آمده است: بزرگترين شعائر و نشانه‌هاى خدا چهار چيز است: قرآن، كعبه پيامبر و نماز، «١» و در «الطاف القدس» نيز نوشته است: محبت شعائر الله، عبارت است از محبت قرآن، پيامبر و كعبه، بلكه هر چيز كه به خدا منتسب باشد. حتى اولياء اللّه. مولوى اسماعيل مى‌نويسد: «تعظيم شعائر منعم از فروع حب اوست يعنى تمام امورى كه مناسبت خاصى با او دارد بطورى كه ذهن هر كس متوجه آن امور شود، به منعم انتقال يابد، مانند تعظيم نام، كلام و لباس، سلاح و حتى مركب و مسكن او.» نويسنده‌اصول اربعه، از آيات وجوب تعظيم و رعايت حرمت پيامبر (ص) را استفاده مى‌كند مى‌نويسد: چرا نجديان، آنچه منتسب به رسول خدا (ص) بود، بجاى تعظيم، تحقير و توهين و هدم و محو آثار آن حضرت مى‌كنند. در حالى كه عبداللّه بن عمر هرگاه به حج مى‌رفت در مساجد و مقامات كه بين الحرمين بر آثار آن حضرت (ص) درست شده بودند، مى‌ماند وبه جهت حصول بركت، در آن نماز مى‌خواند و هر درختى را كه آن حضرت زير سايه آن استراحت فرموده بود، آب مى‌داد». از امام احمد بن حنبل روايت شده است كه منبر و قبر پيغمبر (ص) به خاطر بركت‌بوسه‌مى‌زد، چنانكه سمهودى مى‌نويسد: از احمد بن حنبل در باره بوسيدن قبر پيامبر (ص) و منبر پرسيدند پاسخ داد: اشكالى ندارد. «٢» امام احمد در مسند خويش روايت مى‌كند: ابو ايوب انصارى (ص) صورت خود را بر قبر جناب رسول اكرم (ص) نهاد. مروان گردن او را گرفت [و او را از اين كار بازداشت‌] ابوايوب فرمود: مرا به حال خود بگذار، نزد سنگى نيامده‌ام بحضور اقدس او (ص) آمده‌ام. «٣»