اصول اعتقادات اهل سنت - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٧

«وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْحَىِّ الَّذى لايَمُوتُ» «١» بر خداى زنده‌اى توكل كن كه نمى‌ميرد. «اللَّهُ لا الهَ الَّا هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ لاتَأخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ» «٢» خداوند كسى است كه معبودى جز او نيست، داراى حيات و قوام دهنده است چرت و خواب اورا فرا نمى‌گيرد. ٤ و ٥- سميع و بصير: بينايى و شنوايى درحيوان و انسان از راه چشم و گوش است ولى خداوند متعال در عين اينكه آن دو عضورا ندارد، بينا و شنواست. تمام ديدنيها و شنيدنيها، نزد او حضور دارند براستى بينايى و شنوايى واقعى را خداوند دارد. البته اين دو صفت براى خدا به علم و سيع و گسترده او برمى‌گردد. در قرآن آمده است: «انَّ اللَّهَ سَميعٌ عَليمٌ» «٣» همانا خداوند شنوا و داناست. «وَ اعْلَمُوا انَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصيرٌ» «٤» بدانيد كه خداوند به آنچه عمل مى‌كنيد بيناست. «٥» ٦- اراده: اگر انسان كارى را تصور كند و آن كار به سود او باشد در خود حالتى به نام شوق يابد، سپس تصميم به انجام آن مى‌گيرد، اين حالت را در انسان اراده گويند. «٦» اراده به اين معنى، در باره خدا صحيح نيست بلكه اراده خداوند صفت قديم وزايد بر ذات است كه سبب مى‌گردد يكى از چيزهايى كه مقدور است واقع شود؛ مانند اينكه اراده سبب وجود و يا عدم مى‌گردد. البته اين معنى از ديد متكلمان اشاعره است وگرنه‌