اصول اعتقادات اهل سنت - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٩

توسل و استمداد و طلب شفاعت بوسيله پيغمبر (ص) در پيشگاه پروردگار نه تنها جايز بلكه يك عمل نيك و پسنديده است و جواز و پسنديده بودن آن براى هر صاحب دين از امور بديهى و روشن است و پيامبران گذشته و سلف صالح به آن عمل كرده‌اند. توسل به پيامبر (ص) در هر حال، قبل از آفرينش آن حضرت و بعد از آن جايز و رواست. «١» امام ابن حجر چنين گويد: «از عقايد خرافى ابن تيميه كه پيش از وى كسى آن را نگفته است، اين بود كه استمداد و توسل به پيامبر (ص) را انكار كرد، [در حالى كه مسأله توسل‌] آنطور كه وى فتوا داده نيست بلكه توسل به آن حضرت در هر حال، چه پيش از آفرينش و چه پس از آفرينش آن حضرت و در دنيا و آخرت، پسنديده و نيك مى‌باشد و اين عمل سيره سلف صالح، پيامبران و اولياى الهى بوده است.» «٢» كتاب «شواهد الحق» روايت و گفتار فراوانى را از بزرگان نقل مى‌كند از جمله توسل حضرت آدم به حقّ محمد (ص) هنگامى كه احساس كرد مرتكب خطا و لغزش شده است «٣» و همچنين از علامه شهاب رملى شافعى، جواز توسل را نقل نموده است. نويسنده حصن الحصين چنين گفته است: كسى كه داراى نياز و حاجت است، ابتداء وضوى صحيح بگيرد سپس دو ركعت نماز بخواند و اين دعا را بخواند: اللهم انى اسئلك و اتوجه اليك بنبيك محمد ... همچنين نوشته است: اگر دعا در نزد قبر پيغمبر (ص) مستجاب نشود در چه محلى اجابت خواهد شد. «٤» در التاج الجامع للاصول فى احاديث الرسول پس‌از نقل روايات توسل‌چنين‌مى‌نويسد: از اين روايات استفاده مى‌شود كه توسل به صالحان در پيشگاه خداوند جايز بلكه در سختى‌ها مطلوب است. «٥»