اصول اعتقادات اهل سنت - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦
بنده ديگرى مباش چون خداوند تو را آزاد آفريده است.
٢- نترسيدن از مرگ:
انسان موحد از مرگ نمىترسد؛ زيرا علاوه بر اينكه مرگ را نيستى نمىداند معتقد است كه هيچ موجود زندهاى، جز به اجازه خدا كه براى او اجل و مدتى معين قرار داده است، نمىميرد.
«وَ ما كانَ لِنَفْسٍ انْ تَمُوتَ الَّا بِاذْنِ اللَّهِ كِتاباً مُؤَجَّلًا» «١»
هيچ كس جز به فرمان خدا نخواهد مرد كه اجل هركسى در لوح قضاى الهى به وقت معين ثبت شده است.
٣- حريص نبودن نسبت به دنيا:
چون ايمان دارد كه:
«وَ ما مِنْ دابَّةٍ فى اْلَارْضِ الَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُها» «٢»
هيچ جنبندهاى در زمين نيست جز آن كه روزيش بر عهده خداست.
در جاى ديگر مىفرمايد:
«اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ يَقْدِرُ لَهُ» «٣»
خداوند روزى را براى هر يك از بندگانش كه بخواهد وسعت و مىدهد (براى هر كس كه بخواهد) تنگ مىگيرد.
٤- اطمينان و آرامش:
كاهش بحرانهاى روحى و روانى از ديگر آثار اعتقاد و ايمان به خداست؛ چنانكه در قرآن مىفرمايد:
«الَّذينَ آمَنُوا وَ تَطْمِئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ الا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنَّ الْقُلُوبُ.» «٤»