اصول اعتقادات اهل سنت - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠١

شفاعت رسول خدا و نيكان درباره صاحبان گناهان كبيره با روايات فراوانى ثابت شده است. قرآن كريم مى‌فرمايد: «وَ اسْتَغْفِرْلِذَنْبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ» «١» (اى پيامبر) براى خود و براى مردان و زنان مؤمن مرد و زن طلب بخشش كن. درخواست مغفرت براى ديگران همان شفاعت است. در آيه ديگر مى‌فرمايد: «فَما تَنْفَهُمْ شَفاعَةُ الشَّافِعينَ» «٢» شفاعت شفاعت كنندگان براى كافران نفعى ندارد. از اين آيه استفاده مى‌شود كه اصل شفاعت وجود دارد؛ زيرا تنها از كافران شفاعت را نفى كرده و براى مؤمنان اثبات مى‌شود. روايات فراوانى نيز مسأله شفاعت را تصديق مى‌كنند. رسول خدا فرمود: «شفاعت من بر صاحبان كبيره از امتم مى‌باشد.» بنابراين عفو و شفاعت به وسيله دلايل قطعى از كتاب و سنّت و اجماع ثابت شده است؛ هر چند معتزله برآنند كه عفو براى گناهان صغيره است و گناهان كبيره فقط با توبه بخشيده خواهند شد و شفاعت تنها باعث زيادى ثواب خواهد بود. «٣» در شرح مواقف آمده: «شفاعت در اسقاط گناه از صاحبان گناه كبيره م اصول اعتقادات اهل سنت ١٠٦ فهرست منابع و مآخذ فيد خواهد بود هر چند معتزله گفته‌اند براى زيادى ثواب است نه رفع عقاب» «٤» ط- شفاعت كنندگان‌ بيضاوى در اين باره مى‌نويسد: