صدايش به جايى نمى‌رسد. در چنين وضعى پيامبر به پيروان خود، روح اميد مى‌دمد و آنان را به نيكبختى ابدى نويد مى‌دهد:
«وَ يَؤْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ بِنَصْرِ اللَّهِ» و اين وعده خداوند با پيروزى در جنگ «بدر» كه همزمان با پيروزى روم بود محقق گرديد. «١» پيروزى مسلمانان‌ در صدر اسلام سران قريش و دشمنان محمد صلى الله عليه و آله در اوج قدرت بودند و مسلمانان مكّه از نظر نفرات، تسليحات و تداركات (عِدّه و عُدّه) در ضعف شديد بودند و براى جنگ و پيكار هيچ‌گونه آمادگى و امكانات نداشتند. در چنين موقعيتى كه راهى براى نجات جان و مال خود نمى‌يافتند، قرآن پيروزى قريب‌الوقوع و آينده درخشان آنان را نويد و شكست عاجل و حتمى دشمن اسلام را بشارت داد:
«امْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَميعٌ مُنْتَصِرٌ سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَ يُوَلُّونَ الدُّبُرَ» «٢» يا مى‌گويند: ما جماعتى هستيم پيروزمند [ولى‌] بزودى آن جمع در هم شكسته خواهد شد و پشت كرده خواهد گريخت.
اين پيشگويى پس از چند سال و بعد از هجرت پيامبر صلى الله عليه و آله در مدينه و در جنگ «بدر كبرى» تحقق يافت. خداوند مسلمانان را بطور شگفت‌انگيز و ناباورانه بر مشركان متّحد و بت‌پرستان منسجم مكّه پيروز نمود و مسلمانان توانستند ضربه سنگينى بر آنها وارد آورند. نكته قابل دقت اينكه آيه بطور ضمنى دلالت دارد كه سرآغاز اين شكست، از ناحيه خود دشمن خواهد بود و چنين هم شد زيرا كه اين فتح و شكست در بدر كبرى‌ ظاهر گشت و آن را خود آنها پديد آوردند ولى با يارى خداوند سر افكنده و شكست خورده برگشتند.