درس دهم تنگه هرمز جغرافياى طبيعى‌ تنگه هرمز، آبراهى است هلالى شكل به طول ١٨٧ كيلومتر (٩٧/ ١٠٠ مايل دريايى «١» در امتداد خطّ منصّف) كه خليج فارس را به درياى عمّان متّصل مى‌كند. مدخل تنگه توسّط دو برآمدگى (يكى به نام رأس دِبَّه و ديگر دماغه الكوه در ساحل ايران) مشخص شده و پايان تنگه، منطقه‌اى بين «رأس شيخ مسعود» (رأس الشام) و جزيره «هنگام» مى‌باشد.
عرض تنگه هرمز در باريك‌ترين بخش، يعنى بين جزيره «قوئين كبير» و جزيره «لارك»، ٣٨ كيلومتر (٥١/ ٢٠ مايل دريايى) و در مدخل تنگه يعنى خط «بّه- الكوه» به ٩٦ كيلومتر (٨٣/ ٥١ مايل دريايى) مى‌رسد. «٢» چهار جزيره «لارك»، «هرمز»، «قشم» و «هنگام» و جزيره‌هاى «تنب كوچك و بزرگ»، «ابوموسى» و «فرور» در داخل و نزديك تنگه هرمز واقع است. نزديك‌ترين بندر تجارى ايران به تنگه هرمز، بندرعبّاس است. شمالى‌ترين قسمت خاك عمّان (رأس المسندم) تا جزيره «لارك» تنها پنجاه كيلومتر فاصله دارد.
اهميّت عرض كم تنگه هرمز از آن جهت است كه در طول سى كيلومتر مسافتى كه عرض تنگه بين ٢٠ تا ٢٤ مايل دريايى متغيّر است، درياى سرزمينى «٣» دو كشور ايران و عمّان بر