كنترل راه خروجى دريايى سرخ، بندر عدن را به تصرف خود درآورند، «١» اما از نيروهاى مصرى شكست خوردند و مجبور به ترك يمن شدند. «٢» اهميت ترانزيتى درياى سرخ و تنگه باب المندب، همواره موجب حضور استعمارگران در اين منطقه بوده است. هنگامى كه ناپلئون بناپارت در سال ١٧٩٩ م. مصر را به تصرف خود درآورد، انگلستان به منظور مقابله با تهديدات فرانسه در هندوستان، ابتدا جزيره «ميون» و سپس بندر عدن را به تصرف خود درآورد، «٣» در سال ١٨٣٩ انگلستان بطور كامل بر يمن جنوبى مسلط شد و اين سرزمين در رديف مستعمرات آن كشور درآمد. «٤» در طول دوران سلطه استعمارى انگلستان بر يمن، همواره حركت‌هاى مردمى جهت اخراج آنها از اين سرزمين به چشم مى‌خورد انگليسى‌ها نيز با توجه به اهميتى كه اين گذرگاه استراتژيك براى حفظ هندوستان داشت، با خشونت و شدت هر چه بيشتر اين قيام‌ها را سركوب مى‌كردند. با آغاز قرن بيستم و وقوع دو جنگ جهانى، بر اهميت اين منطقه استراتژيك افزوده شد. در سال ١٩٦١ مقر فرماندهى نيروهاى انگلستان در خاورميانه به عدن منتقل شد و انگليسى‌ها با استفاده از اين پايگاه، به سركوب جنبش‌هاى ملى و مذهبى در كشورهاى مسلمان، منطقه پرداختند. «٥» پس از روى كار آمدن جمال عبدالناصر در مصر و همزمان با آن، پيروزى جمهورى خواهان در يمن شمالى، حركت‌هاى مردمى به منظور اخراج انگليس نقاط استراتژيك جهان ١٢٤ اهميت استراتژيكى ص : ١٢١ ى‌ها از يمن جنوبى اوج گرفت و سرانجام در ٢٩ نوامبر سال ١٩٦٧ كليه سربازان انگليسى اين سرزمين را ترك كردند و روز بعد اين كشور به استقلال دست يافت، ليكن از آنجا كه همواره مناطق استراتژيك در تصرف يكى از قدرت‌هاى بزرگ جهانى بوده است، پس از انگلستان، شوروى (سابق) در اين كشور صاحب نفوذ و پايگاه نظامى شد. «٦»