بنيه نظامى شوروى (سابق) رابيش از نياز آن كشور دانستند، رهبران شوروى (سابق) بر محدوديّت موقعيّت خود تأكيد مى‌كردند. شوروى (سابق) على رغم توجه به منطقه حوزه اقيانوس آرام، نفوذ چندانى در اين منطقه نداشته و نتوانست موقعيّت يك ابرقدرت را در قسمت آسيايى اقيانوس آرام داشته باشد.
آمريكا با در پيش گرفتن سياست «سدّ نفوذ» «١» با مسائلى كه منافع ايالات متّحده آمريكا را به خطر مى‌انداخت، به مبارزه برخاست و با اين حركت چند هدف را دنبال مى‌كرد. اين اهداف عبارت بودند از: جلوگيرى از بهره گيرى نيروى نظامى توّسط شوروى (سابق) تجاوز چين و متّحدانش عليه همسايگان غير كمونيست، محدود كردن توانايى كشورهاى كمونيست آسيا و نيز گسترش نفوذ سياسى در اقيانوس آرام.
وسعت درگيرى آمريكا در دهه هاى ١٩٦٠ و ١٩٧٠ در منطقه آسيا اقيانوس آرام را مى‌توان از سياستهاى اين كشور در قبال كشورهايى مانند وتينام، ژاپن، كره، تايوان، فيليپين و استراليا برداشت كرد شكست آمريكا در جنگ با ويتنام، ادامه استراتژى آمريكا پس از جنگ جهانى، دوّم در منطقه آسيايى اقيانوس آرام را با مشكلات چندى رو به رو ساخت و اين كشور را بر آن داشت تا استراتژى و جهت گيريهاى خود را در منطقه، تغيير دهد.
هم اكنون، آمريكا براى حفظ منافع خود، از كشورهاى جزيره اى واقع در حوزه پاسيفيك به صورت پايگاه هايى مطمئن استفاده مى‌كند. البتّه اين توجّه خاص او به معناى غفلت از ساير سرزمينهاى حوزه اقياوس آرام نيست.
جنبه نظامى حوزه اقيانوس آرام‌ اينك منطقه آسياى شرقى از نظر دارا بودن تسليحات نظامى، بعد از اروپادوّمين مقام جهان را به خود اختصاص داده كشورهاى چين، ژاپو، كره شمالى و جنوبى در سال‌