فراعنه مصر بودند. گفته مى‌شود در زمان فرعون «نخائو»، يك كشتى كه سرنشينان آن را دريانوردان فينقى تشكيل مى‌دادند، از طريق درياى سرخ و دور زدن قاره آفريقا و پس از عبور از تنگه جبل الطارق، پس از سه سال، به مصر بازگشتند. ناپلئون بناپارت نيز پس از تصرف مصر در سال ١٧٩٩ در صدد ايجاد كانال در منطقه سوئز برآمده بود كه موفق نشد. «١» سرانجام در سال ١٨٥٤ يك فرانسوى به نام «فرد يناند دولسپس» «٢» موفق شد امتياز حفر كانال سوئز را از «اسماعيل» حكمران مصر دريافت كند. كار حفر كانال در سال ١٨٦٩ به پايان رسيد و بهره‌بردارى از آن آغاز شد. در ابتدا مديريت كانال تحت اختيار كامل فرانسوى‌ها بود، ولى خديو مصر به دليل مشكلات مالى سهام خود را به انگلستان فروخت. به اين ترتيب، اداره كانال به دو كشور انگلستان و فرانسه به مدت صد سال واگذار شد. «٣» سرزمين مصر در سال ١٨٨٢ دچار شورش‌هاى داخلى شد از اين‌رو، انگلستان به منظور حفظ منافع خود در كانال سوئز، مصر را اشغال كرد و كنترل كانال را بدست گرفت. كنترل كانال توسط انگليسى‌ها ادامه داشت تا اينكه در سال ١٨٨٨ به موجب «موافقت‌نامه قسطنطنيه» مقررات خاصى در مورد عبور و مرور كشتى‌ها در كانال سوئز وضع شد. «٤» پس از جنگ جهانى اول و فروپاشى امپراتورى عثمانى، كشور مصر تحت قيموميت انگلستان قرار گرفت. با اوج‌گيرى مبارزات مردمى و كودتاى «افسران آزاد» در سال ١٩٥٢، رژيم سلطنتى «ملك فاروق» كه تحت حمايت انگلستان قرار داشت، سقوط كرد.
دو سال بعد قرارداد تخليه نيروهاى انگليسى، بين «جمال عبدالناصر» رييس جمهور وقت و كشور انگلستان به امضاء رسيد و در صبح روز سيزدهم ژوئن سال ١٩٥٦ آخرين سرباز انگليسى خاك مصر را ترك كرد. ناصر بى‌درنگ پس از خروج نيروهاى انگليسى‌