هدف اصلى انگليسيها، تجارت بود، هر چند در پاره اى از جزيانات سياسى نيز دخالت مى‌كردند.
با روى كارآمدن نادرشاه افشار (١٧٣٠- ١٧٤٧) منافع بيگانگان از جمله انگلستان به خطر افتاد و در طول قرن هيجده نيز برخى از وقايع، مشكلاتى را فرار راه سلطه جويى آن كشور استعمارگر قرار داد.
انگليسيهادر سال ١٨٣٨ تا ١٨٤٢ جزيره خارك را به عنوان پايگاهى عليه مواضع ايران در خوزنسان و عثمانيها در بصره به اشغال خود درآوردند. آنها همچنين با دامن زدن به اختلافات شيخ كويت و قبيله‌هاى همسايه وى، قرارداد ارسارت بارى در سال ١٨٩٩ برآنها تحميل كردند.
لردكرزون كه درسال ١٨٩٨ به عنوان نايت السلطنه هندوستان انتخاب شده بود، فعاليتهاى زيادى جهت سلطه كامل انگلستان بر خليج فارس انجام داد. او هنگام اقامتش در خليج فارس سعى كرد سيادت امپريالسيم انگلست را هرچه بيشتر بر شيخ نشينهاى عرب تحميل كند. جنوب ايران نيز پس از جنگ جهانى اوّل به اشغال قشون انگلستان در آمد. نفت خوزستان و موصل به نفتكشهاى انگلستان سرازير و كشتيهاى جنگى بريتانيا در هر يك از بندرهاى خليج فارس كه مايل بود، لنگر مى‌انداخت. مخالفتهايى عليه انگلستان بعد از سال ١٩١٣ به وقوع پيوست كه درپى آن قرارداد اسارت بار سال ١٩١٩ بين ايران و انگلستان باطل شد بحران سيستم استعمارى انگلستان بتدريج در خليج فارس احساس شد، بگونه‌اى كه آنها، جاى خود را به رقيبان آمريكايى خود سپردند. «١» آمريكا و خليج فارس‌ آمريكا سالها قبل از خروج انگلستان از خليج فارس در سال ١٩٧١ موقعيّت خود را در خليج فارس تثبيت كرده بود، شرايط مساعد بعداز جنگ جهانى اول براى آمريكاييان، امكان نفوذ بيشتر در خليج فارس را براى اين كشور فراهم كرد، بگونه‌اى كه‌