بندرهاى مهم كشورهاى ديگر خليج فارس عبارت از: بصره، ام اقصر و فاو (عراق)، راشد، زايد، مجتمع بندرى رأس‌الخيمه و جَبَل عَلى (امارات متحده عربى)، دوحه ام‌سعيد (قطر)، ظهران، (عربسان سعودى) و كويت و ميناء احمدى (كويت).
افزايش قيمت نفت از سال ١٩٧٣ به بعد، قدرت مالى كشورهاى توليد كننده نفت را بالا برد كه به دنبال آن، غربيها كوشيدند، كشورهاى منطقه خليج را به مصرف كنندگان خوبى براى كالاهاى ساخته شده كشورهاى صنعتى تبديل كنند. از آن وقت بودكه منطقه خليج فارس، محلّى مناسب براى گردش دلارهاى نفتى و تجارت كالاهاى صنعتى و سرمايه‌اى شد. در بخش سرمايه‌گذارى صنعتى، ايجاد كارخانه‌هاى مونتاژ كه خود عاملى براى وابستگى به واردات بود به اجرا درآمد.
سهم شاغلين در تجارت نسبت به كل جمعيّت در بعضى از كشورهاى خليج فارس در سال ١٩٨٠ بدين شكل بوده است: امارات متحده عربى، ٢١ درصد كويت ١٩ دصد و عربستان سعودى ١٦. ٥ درصد شاغلين در بخش تجارت فعاليت داشته‌اند. «١» منابع غذايى‌ نعمتها و گنجهاى فراوانى در خليج فارس نهفته است؛ چنانچه بيش از ١٥٠ نوع ماهى در دل آبهاى منطقه يافت مى‌شود كه هر كدام ازز آنها طعم و لطافت خاص خود را دارد.
آبزيان خليج فارس از نظر زندگى و شرايط محيط، وضع خاصى دارند، زيرا آبزيان خليج فارس به استثناى يكى دو نوع از آنها وارد آب شيرين اروند رود، بهمن شير و كارون مى‌شوند. همه در آب شور زندگى كرده و در همان جا تخم ريزى و توليد مثل مى‌كند.
آشنايى با شرايط محيط و زندگى ماهيها، كمك فراوانى به صيد آنها به عنوان يك منبع تغذيه مى‌نمايد.
براى صيد ماهيهايى، از قبيل كفشك، سنگسر، سبيتى، شوريده، هامور، سرخو، و غيره بايد و مسائل صيد تعقيبى عمقى به كار برد، در حالى كه با اين وسيله صيد، نمى‌توان ماهيهاى مهاجر سطحى مانند تون و ساردين را صيد كرد. «٢»