«بيت الفالاج» (واقع در خاك عمان).
منطقه خليج‌فارس به دليل اهميّت و موقعيّت استراتژيكى، يكى از مناطقى است كه بشدّت مورد توجّه آمريكا قرار گرفته است. اين كشور از زمان حضور خود در خليج فارس، سعى در ايجاد پايگاهها و انجام مانورهاى مشترك در اين منطقه داشت. به همين دليل، آمريكا همواره، از مناقشات منطقه بهره جسته و بهانه لازم را براى حضور دايمى و ايجاد پايگاههاى نظامى به دست آورده است. نمونه بارز اين مسأله، حضور سريع آمريكا در خليج فارس و دخالت اين كشور براى پايان اشغال كويت توّسط عراق بود.
آمريكا پس از جنگ نفت در خليج فارس (١٩٩١) توانست موقعيت خود را در اين منطقه تثبيت كند و كويت نيز به همين منطور، جزيره بوبيان را به عنوان پايگاهى براى استقرار نيروهاى آمريكايى در اختيا آنها قرار داد. عراق نيز درآمد نفتى خود را تا ماهها به عنوان خسارت جنگ در اختيار امريكا و متحدانش گذاشت.
ترتيبات امنيّت دسته جمعى كشورهاى منطقه‌ شوراى همكارى خليج فارس‌ شوراى همكارى خليج فارس يك طرح دسته جمعى از كشورهاى عرب است كه براى حفظ امنيت خود تدارك ديده اند اين از شش كشور عربستان سعودى، كويت، عمان، امارات متّحده عربى، بحرين و قطر تشكيل شده است. گرچه زمينه‌هاى تشكيل چنين شورايى به دهه‌هاى ١٩٦٠ و ١٩٧٠ برمى‌گردد. انگيزه‌هاى تشكيل شوراى همكارى خليج فارس با وقوع انقلاب اسلامى ايران در سال ١٩٧٩ و لزوم يارى عراق از جانب كشورهاى عرب خليج فارس در جنگ تحميلى عراق عليه ايران در سال ١٩٨٠ و به خطر افتادن منافع قدرتهاى بزرگ در اين منطقه استراتژيك، فراهم شد. ضرورت حفظ امنيت منطقه خليج فارس و سياست جديد آمريكا در منطقه مبنى بر ايجاد «كمربند امنيّتى» از ديگر انگيزه‌هااست. با توجّه به اين دلايل، شوراى همكارى خليج فارس در سال ١٩٨٠ تشكيل شد. «١» شوراى همكارى خليج فارس درطول جنگ تحميلى عراق عليه ايران، كشور عراق را