ترتيبات امنيتى قدرتهاى بزرگ‌ الف- دكترين دوستونى (نيكسون- كسينجر)
بعداز خروج انگلستان از شرق كانال سوئز و منطقه خليج فارس (١٩٧١) و جايگزينى آمريكا به جاى آن، دو راه در مقابل آمريكا وجود داشت: ١- حضور نظامى مستقيم ٢- حضور غير مستقيم. سرانجام، طرفداران عدم حضور نظامى مستقيم در منطقه خليج فارس فائق آمدند و اين سياست را در منطقه، اجرا كردند. «١» عواملى كه باعث شد آن روز كشور آمريكا سياست «بومى كردن» مسائل منطقه را برگزيند، چنين بود:
١ تجربه تلخى كه از رويارويى مستقيم با ويتنام داشت. «٢» ٢- آمادگى نداشتن مردم آمريكا براى درگيرى نظامى در نطقه ديگرى از جهان.
٣- پرهيز از ايجاد تنش و برخورد با شوروى در منطقه.
٤- جلوگيرى از تحريك احساسات ضد آمريكايى.
آمريكا براى اجراى سياست «بومى كردن» مسائل منطق، به پياده كردن سيستم «دو ستونى» منطقه دست زد بدين ترتيب كه دو مهره اصلى خود «٣» يعنى عربسان ا وايران را توقيت كرد ايران به دليل موقعيّت استراتژيكى خود، براى آمريكا از اهميت خاصى برخوردار بود. به همين دليل، نيكسون و كسينجر، رئيس جمهور و وزير امور خارجه وقت آمريكا، درملاقات با شاه در سال ١٩٧٢ در تهران، مسلّح كردن ايران را بدون محدوديت پذيرفتند، عربستان سعودى نيز به دليل درآمد هنگفت نفت، به عنوان پشتوانه مالى اين طرح امنيّتى انتخاب شد.
اين طرح از سال ١٩٧١ تا ١٩٧٩ بر منطقه حاكم بود، و توانست تا سالها، با كمترين‌