به داشتن تابستانى بسيار گرم و خشك، زمستانهايى به نسبت كوتاه و بيشترين بارندگى در بهار، معروف است علت اين امر، واقع شدن اين منطقه در فاصله عرضهاى ٢٠ و ٤٠ شمالى است. «١» آب و هواى اين منطقه خشك است، بگونه‌اى كه در طول ماههاى تابستان بندرت بارشى در آن صورت مى‌گيرد. كمبود آب، اغلب باعث زد و خورد بوده، امروزه منازعات شديد بين‌المللى بر سر تخصيص منابع آب در چند حوضه رودخانه‌اى و تعداد زيادى كشمكشهاى محلى در جريان است. «٢» وجود سرزمينهاى خشك و نيمه خشك، موجب كمى جمعيت و پراكندگى آن در منطقه خاورميانه شده است. بالاترين جمعيت را مى‌توان در كشورهاى مصر، تركيه و ايران يافت. كل جمعيت خاورميانه در سال ١٩٨٤ ميلادى، ٢٧٨ ميليون نفر بودكه ٥٢ درصد آن در سه كشور مذكور زندگى مى‌كردند. با توجه به رشد سريع جمعيت منطقه تخمين زده مى‌شود كه در ٢٥ يال آينده تعداد جمعيت خاورميانه به دو برابر تعداد فعلى برسد. «٣» ج- موقعيت جغرافيايى‌ برخلاف وضعيت جغرافيايى خاورميانه كه از آن يگانگى و همگونى خاصى برخوردار است موقعيت جغرافيايى آن ناهمگونى و متشكل از مناطق فرعى متعددى است. حداقل چهار منطقه فرعى در خاورميانه وجود دارد كه شمال كشورهاى حوزه درياى سرخ، شمال آفريقا، هلال خصيب «٤» (هلال بارْوَرْ) و خليج فارس است.
مرزهاى جغرافياى خاورميانه براساس تقسيم بندى مزبور عبارت است از:
١- مرزهاى شمالى: در مرزهاى شمالى خاورميانه، كشورهاى ايران و تركيه قرار