الف- سازمان كشورهاى آسياى جنوب شرقى (آ سه آن)
اين سازمان در سال ١٩٦٧ به منظور توسعه همكاريهاى منطقه‌اى غيرنظامى، تأسيس شد. اعضاى آن عبارتند از: اندونزى، مالزى، فيلپين، تايلند، سنگاپور و برونى. جمعيّت اين كشورها در حدود سيصد ميليون نفر تخمين زده شده است.
اين منطقه با توجّه به تأثير گذارى منابع سر شار طبيعى و تجارت بين‌المللى آن بر سياستهاى اقتصادى، سياسى و امنيّتى و نيز متّصل كردن راههاى آبى اقيانوس آرام و اقيانوس هند به يكديگر، اهميّت استراتژيك پيدا كرده است.
اهداف «آ سه آن» دربرگيرنده بالابردن رشد اقتصادى و ثبات سياسى در جنوب سرقى آسيا، پايين آوردن تعرفه‌هاى تجارتى ميان كشورهاى منطقه و تشويق اعضا به مبادله برنامه و اطلاعات علمى است. «١» ب- مجمع عمومى‌پاسنيفيك جنوبى‌ اين سازمان با شركت كشورهاى استراليا، زلاندنو و يازده جزيره مستقّل جنوب غربى پاسيفيك در سال ١٩٧١ تشكيل شد. جزيره هاى مزبور عبارتنداز جزيره هاى كوك، فيجى، كى‌ريباتى، ناورو، «٢» نيو، «٣» پاپواگينه نو، جزاير سولومون، تونگو، «٤» و انواتو و سامواى غربى.
حفظ تماس رهبران با يكديگر و ارائه نظرهاى واحد در مورد مسائلى چون آزمايشات هسته‌اى، حقوق دريا و استعمارزدايى از هدفهاى مهمّ اين سازمان مى‌باشد.
سازمان «آ سه آن» و «مجمع عمومى‌پاسنيفيك جنوبى» على رغم نزديكى و مجاورت جغرافيايى، روابط محدودى با يكديگر دارند و علّت آن نداشتن پيوندهاى فرهنگى و قومى بين اين دو سازمان است. مردم جزيره‌هاى ياد شده خود را «مردم پاسيفيك» مى دانند، نه آسيايى.