حتّى بعضى از كشورها مانند انذونزى خود را غير متعهد به حساب مى‌آورند.
كشورهاى شمال شرقى آسيا از نظر فرهنگى و اجتماعى و كشورهاى غير كمونيست آسياى جنوب شرقى نيز از نظر فرهنگى به يكديگر نزديك هستند.
امروزه كشورهاى منطقه پاسيفيك «١» با توجّه به توسعه سريع ارتباطات، ترابرى و تكنولوژى مشترك به يكديگر نزديك شده و توانسته اند «الگويى اقتصاديى ارائه دهنده پاكسازى درنهادهاى ممكلتى، مقابله با بى ثباتى و تورم، بر قرارى روابط با كشورهاى صنعتى به منظور استفاده از سرمايه و تكنولوژى آنها، جهت گيرى رشد اقتصادى به طرف افزايش صادرات، توزيع در آمدها و حاصل انى «الگوى اقتصادى» مى‌باشد. «٢» بنا براين، منطقه‌پاسيفيك نقش مهمّى را از نظر سياسى- اقتصادى در سطح بين المللى باز مى‌كند. تصميمهاى نگرفته شده در توكيو و سياستهاى تجارى اقتصادى كشورهايى مانند تايوان و كره جنوبى بر سياستها و اقتصاد و آمريكا و بعضى از كشورهاى ديگر تأثير زيادى گذاشته است.
غرب‌پاسيفيك (بطور عمده آسياى شرقى) در سال ١٩٦٢، ٩ درصد توليد ناخالص ملّى جهان را به خود اختصاص داد، در صورتى كه در سال ١٩٨٢ اين رقم به ١٥ درصد رسيد. پيش بينى مى‌شود كه كشورهاى غرب‌پاسنيفيك تا سال دو هزار توليد ناخالص ملّى جهان را به خود اختصاص دهند و اين رقم براى تمام حوزه اقيانوس آرام به حدود ٥٠ درصد خواهد رسيد. «٣» الف- ژاپن‌ ژاپن هم اكنون نقش مهمّى را در صحنه بين المللى ايفا مى‌كند و قدرت اقتصادى اش به جايى رسيده كه به عنوان ابر قدرت اقتصادى مطرح است. اين كشور به دليل واردات گاز طبيعى، چوب، مس، قلع، آلومينيوم و كائوچو، به كشورهاى آسيايى، احتياج شديد دارد و در مقابل منبع عمده كمكهاى اقتصادى به اين گونه كشورهاست.